Jeden czas dwa oblicza twarzy mniej lub więcej w obyczaju swerze majętnego miłosierdzia. Jestem ptakiem- głową smoka mgłą przeszłosci wdziękiem wilka. Bywam zły dobry bywam często dziwny wątły, jednak jestem tylko pasją życia i umieram wszystkich zbywam. Jedno oko obok siebie, drugie patrzy teraz w Ciebie tak bowiem cierpi mdłości wzbudza to okrutne tchnieniem mrokiem wolnym słowem drżenie życia. Jedność ducha ono księgę przypomina twardą, słowem i językiem opisaną czasem wzniosłym czasem prostym jednocześnie trawiącym uczucia. Byłem kiedyś inny bardziej dziwny byłem bardzo mówiąc krótko opryskliwy- teraz żyje jednak nie wiem po co żywi żyją przecież oni nic nie widzą ależ widzą głos mi podpowiada jednocześnie proszę Pana to jest prawda jaka marna! Kwiaty jak te duchy ziemia niby martwa jednak czarna ale nocą nieba przypomina, a za dnia kawę gorzką- gorzką niczym słowa poety, który jednostkę liryki z bólem głowy piszę lub spisuje dłonią palcem wskazującym krwią purpurową dlaczego tak czerwoną? Odpowiem szczerze mówiąc nie wiem czy mądra to myśl ale wspomnę, bo przecież kwiaty korzenie głęboko w ziemi kryją po to, aby trawić zmarłych na cmentarzach za to żywych chwalić urokiem piękna jak ten, który na teczach piękne kolory maluję. Wiem kobieta ona perłą słów i odkryta za to chłodna w duchu w oczach skryta! Ona jest tą smutną nutą życia mojego twojego i innych ludzi, ludzi takich samych jak ja i Ty dlaczego? Ponieważ nie ma Cię, są tylko myśli, których milion i miliony jakby ze wspomnień wszystkich naraz złożonych z nich tak jak pisałem wcześniej chłodny ten świat, kiedy byłem inny jaki? (Taki jak ty smutny.)Taki marny przekwitajacy umierający piszący teksty smutnych dni pacierze. Widzisz tkwiący w charakterze symuflera jestem teraz jednak to on mówi za mnie duch jedności intuicja 7 z pasją oczekiwania śmierci zbawienia- wyzwolenia ciała ludzkości.

Kraków 2020r.