Umarł gniew we mnie

umarło westchnienie życia

wszystko naraz się działo

boleści zaznało ciało

uroku szaleństwa wymiaru.

Jestem tylko ludzką istotą cząstką wszechświata

tą myślą, która wypływa z mózgu

w świadomość tożsamość moją.

Podążam w świecie planecie ziemi tam,

gdzie nikt już mnie nie oceni

jednakże jestem krwawym ogniwem przeszłości

nad, którą łzy ronię.

Miłości pragnienie cudem na ziemi

gwara tutejsza obyczajem wszystkiego,

co zaznało me serce.

Widziałem śmierci widziałem gniew

szaleństwo utratę wiarygodności w człowieczej postaci

marionetce czasu-

ona jednakże jest pełna świadomych czynów

tych wszystkich, których me życie uznało.

Jest taki wymiar przestrzeni

on czarą czasu,

która w cierpieniu społeczeństwa

jest przedstawiona jak wojny stulecia

gdzie rzeki krwią pluskają,

a ryby szybują po błękitnym niebie

niczym dusze zwątpienie w słonecznym promieniu

purpurowego u światu.

Jestem przeszłością żywota ideą

tą istotą myślącą w pamięci

lecz moje życie jest pełne historii

czasochłonnego przedmiotu wspomnień

one są referatem chwili wymiaru przestrzeni

jak wielka kula nad mną,

która świeci.

Idą za mną ludy i żądze istot na ziemi

droga wyznaczona jedna

altruistyczna miłości

tuż przy sercach wspomnianych.

Wiem iż jest gdzieś dola ziemi

na którym wyrasta drzewo

w koronie jego są ptaki czarne

o ciemionach zielonych wzrokach

wielkich one są życiem małej planety

tam jest wiecznością czas,

który nie upływa i życie

długie jak spełnienie szczęścia. 

Każdy człowiek na ziemi

wierząc w to bóstwo opowiada

o względnych myślach wszystkich

zapamiętanych przyjaciołach

bowiem to raj, którego pismo omawia

jako ostatni przystanek wiary

w klepsydrze przesądów ideologii

tych wszystkich pism nad, którymi  

ronią łzy matki i ojcowie synowie i ludy ziemi.

Jeżeli widzisz jego

on dostrzega cię,

a jeśli oni wypowiadają imię,

którego nikt nie zapamiętał,

a jednak jest wspomniane

w surowym dekalogu księgi

toż to on jest dumą wszystkiego

co żywe w tej pełnej nadziei ziemi. 

Spotykam ludzi

oni jednak są mi dalecy

ich twarze jak księżyce szare

smukłe i zimne

to świat rozsądny piękny,

wymiar ludzkości bezwzględny

chłodny i z perspektywy nie obliczalny.

A, jednak żyję w tutejszej rzeczywistości

ona bardzo jest dziwną sferą hurysy.

Wiem, iż jestem pustelnikiem,

tą wartością, która przedstawia opowieść

perspektywę  poglądu i mowy ideologicznej,

która jest jednocześnie nawoływaniem

bóstwa, bóstwa jedynego,

którego zaznać  mogę i przedstawić.

Tak…

Teraz-

Czyż Bóg mnie dostrzega,

a może jednocześnie mówi do mnie

poprzez potoki literatury?

Wiem jestem bezwzględnie

ciekawy siebie i powtarzam słowa modlitwy

w czasie o pełnym wymiarze miłości.

Widzę światy przestrzeń,

tą wieżycę istot żywych

świątyń człowieczeństwa właśnie

tam ludy dostrzegają to co jest niewidzialną

duchową częścią planu jego,

 tego o którym wspominam.

Rozmowa o miłości czym jest właśnie,

kiedy pielęgnujemy ją w kwestiach

piękna słów wypowiedzianych?

Jest częścią ludzkości

pragnieniem dojrzałości,

bo przecież każdy z kolei jest ciekawy

tej jednej strony,

która omawia dwa światy… 

Labirynt skojarzeń to sieć sklepienie

jakby umysłu,

dla którego ciekawość jest wzorcem

pewnego tytułowego słowa

ono jednak przedstawia kwestię miłości

życia jej właśnie w sercu człowieka.

Wiem jestem tylko jedną częścią

świadomości jednym ciałem obyczaju,

którego przedstawiam jako indologię

wartości w rozmowach z tobą,

bo przecież jestem jednostką życia

omawianego poprzez tą właśnie cząsteczkę myśli.

Ona jest pełna słów

ona jest pełna wypowiedzi.