Czesławie, Twój wiersz zrobił na mnie wielkie wrażenie, bo?
Bo jest kwintesencją tego wszystkiego, co w liryce miłosnej być powinno, a więc nie mamy dopowiedzeń, tylko czysty przekaz, zawoalowany w słów całunie, mamy delikatność, którą tak bardzo sobie cenię, mamy w końcu sporo miłości, ukrytej gdzieś między wersami.

Bardzo magiczny to wiersz.
Dobór słów świadczy o tym.
Udało Ci się namalować bardzo plastyczną wizję.
Rozlewną i przemawiającą do wyobraźni.

Wiersz jest niezwykle liryczny, nie sposób przetłumaczyć go na zwykłe słowa.
To niemożliwe, bo zawarta jest w nim prawda o czymś, co się bardziej czuje niż wie.

Była to dla mnie wielka przyjemność móc Cię dziś w urodziny św. Jana Pawła II czytać.
To nie przypadek, że Twój wiersz był o kochaniu

Mike Yaro dziękuję za wgląd i aż tak dobre komentarze i oceny. Wiersz powstał na bazie piosenki, ale wszystko było wynikiem dyskusji jaka rozgorzała gdy ze znajomymi próbowaliśmy porozmawiać o miłości... wszystko byłoby dobrze, nawet gdy każdy podawał inną "definicję". Wniosek był jeden, bardzo okrutny: słowo miłość zostało zdewaluowane i nie znaczy już co powinno... ale to chyba nie miejsce na takie tłumaczenia.

Dzięki Iwonko za odwiedziny i pochylenie się nad moim tekstem. Trochę zmieniłem w pierwszej zwrotce zgodnie z Twoją sugestią. Tak rzeczywiście brzmi lepiej, a co do zakończenia, to muszę to przemyśleć (rym wyszedł mimowolnie ). Dzięki. Pozdrawiam CS

Wolnaduszko, nie autor nie pisze samych sonetów (chociaż czy ja wiem czy są sonety nierymowane )... Ale to, że się podoba przyjemnie łaskocze. Napisany pod wpływem utworu Mai Reficco pod tym właśnie tytułem jest dla mnie ostoją kiedy mam zły dzień i nic się nie układa mogę słuchać na okrągło... jest smutny, ale uspokaja... Miło, że moja interpretacja tej piosenki tobie się spodobała.