Krowa kontra Marysia - Marian
Proza » Obyczajowe » Krowa kontra Marysia
A A A

    Dawno, dawno temu, gdy przed zakusami zachodnich imperialistów chroniła nas niezwyciężona Armia Radziecka, moi rodzice posiadali gospodarstwo rolne. Mieli też spore stadko krów. Pastuchów elektrycznych jeszcze wtedy nie znano, więc bydło musiało być pasione przez ludzi. To zajęcie przypadało przeważnie mojej babci i mnie. Ja zajmowałem się tym dorywczo, bo przede wszystkim miałem szkolne obowiązki. Główną pasterką i moją instruktorką w tym fachu była więc babcia. Chuda, w sukience do połowy łydek chodziła za krowami, nosząc coś w rodzaju taboretu o dwóch nogach. Przysiadała na nim często i wyglądała wtedy, jakby przysypiała, ale to było złudne wrażenie. Gdy tylko któraś krowa próbowała wleźć w szkodę, babcia startowała z taboretu jak odrzutowiec i bydlę zaraz dostawało kijem po grzbiecie. Próbowałem i ja siadać na tym taborecie, ale był za wysoki. Ledwie sięgałem nogami do ziemi i przeważnie przewracałem się do tyłu. Po cichu liczyłem, że babcia też kiedyś fiknie kozła i będę miał uciechę. Nie doczekałem się.

    Babcia lubiła i umiała smacznie opowiadać o różnych zdarzeniach z jej długiego życia. Dla mnie były to wspaniałe opowieści historyczne, bo urodziła się jeszcze w dziewiętnastym wieku i przeżyła cztery wojny, w tym dwie światowe.

    – Pamiętam, jak za japońskiej wojny .... – zaczynała opowieść o swoim kuzynie, który walczył gdzieś w mandżurskiej tajdze. Innym razem opowiadała o wydarzeniach z czasów „jak przyszły Niemce”, lub jak się żyło „za polskich czasów”.

    – A teraz są jakie czasy? – pytałem wtedy. – Nie polskie?

    – Sowieckie wnusiu, sowieckie – odpowiadała.

   Nie zgadzało się to z naukami pobieranymi przeze mnie w szkole, bo tam mówiono, że żyjemy w wolnej, socjalistycznej Polsce. Babcia jednak wiedziała swoje i mówiła, co myślała. Dzięki jej opowieściom nigdy nie nudziło mnie pasanie krów.

    Nie nudziło mnie ono też, gdy pasłem je sam, bo wtedy zachowywałem się jak pastuszek opisywany w pozytywistycznej literaturze. Robiłem gwizdki z wiklinowych gałązek, wycinałem – zupełnie nie wiem po co – nożem na korze drzew serca przebite strzałą, paliłem ogniska, a nawet po cichu popalałem skradzione ojcu papierosy. A gdy już nic ciekawszego nie miałem do roboty – obserwowałem krowy. Patrzałem, jak grubymi językami zamiatały do pysków tylko to, co jadalne i nigdy nie ugryzły ostu, pokrzywy czy ostrej trawy. Zastanawiałem się, jak one rozpoznawały odpowiednie rośliny, bo przecież, mając oczy po bokach łba, nie mogły ich widzieć. Z babcią, czy bez niej, pasanie krów mnie nie nudziło i nawet je lubiłem.

    Zmieniło się to radykalnie, gdy ukończyłem podstawówkę. Wtedy rodzice sprzedali gospodarstwo i zamieszkaliśmy na skraju niewielkiego miasta. Nie całkiem jednak rozstaliśmy się z rolnictwem, bo nadal mieliśmy kilka kur i krowę. Była to krowa w wersji łańcuchowej. Składała się ona z palika mocującego, łańcucha łączącego i krowy właściwej. Cały ten zestaw musiał być wyprowadzany na łąkę naprzeciw domu i co jakiś czas przestawiany w inne miejsce. Zadanie to często spadało na mnie. Wykonywałem je niechętnie, bo nie chciałem, żeby ludzie przechodzący ulicą widzieli mnie z krową. Czułem się strasznie dorosłym licealistą i wyprowadzanie jakiegoś bydlęcia uważałem za coś nielicującego z moim statusem.

    Z trudem, ale jeszcze jakoś znosiłem spotkania z dorosłymi przechodniami, lecz jak ognia unikałem Marysi, córki sąsiadów. Jej droga do szkoły prowadziła przed naszym domem i prawie codziennie natykaliśmy się na siebie. Była chyba ze trzy lata ode mnie młodsza, czyli – na mój ówczesny gust – smarkulą niewartą uwagi. Do tego była chudą blondynką, a mnie wtedy rajcowały pulchne brunetki o ciemnych oczach. Nie wiedziałem nawet, do której szkoły chodziła i w ogóle mnie nie interesowała. Mimo to nie chciałem, żeby widziała mnie z krową. Unikałem więc tych spotkań, ale nie zawsze mi się to udawało. Gdy szła w stronę miasta, wtedy widziałem ją z daleka i mogłem przeczekać, aż przejdzie. Natomiast wracając, pojawiała się nagle zza rogu i nic już nie mogłem zrobić. Wtedy mruczałem do niej tylko: „Cześć” i, wymuszając pierwszeństwo przejścia, umykałem czym prędzej z krową na łąkę. Najgorzej było, gdy nasze niewychowane bydlę przechodząc przed Marysią, waliło na ziemię swoje zielone placki. Mój wstyd był wtedy tak wielki, że nawet powitanie nie przechodziło mi przez gardło. Spotkania z Marysią bez obecności krowy też nie wyglądały dobrze. Mamrotałem tylko owo sakramentalne: „Cześć”, ona odpowiadała tak samo i to było tyle.

   Po zdaniu matury na zawsze opuściłem dom rodziców. Odwiedzałem ich co kilka miesięcy, ale Marysi nigdy już nie spotkałem.

    Po wielu latach, podczas kolejnej wizyty u rodziców, zaczepiła mnie na ulicy jakaś ładna pani koło czterdziestki.

   – Cześć! Nie poznajesz mnie? Jestem Marysia. Mieszkałam za waszym domem.

   Obciąłem ją po męsku od stóp do głów. Nie było wątpliwości, stała przede mną starsza, ale bardzo fajna wersja owej Marysi sprzed lat. Wyraźnie należała do tych kobiet, które z wiekiem ładnieją i stają się coraz bardziej smakowite.

   – Marysia! Witaj! – ucieszyłem się. – Pięknie wyglądasz – dodałem szczerze.

   – Ale i dzisiaj nie zwróciłbyś na mnie uwagi, gdybym cię nie zaczepiła. Zupełnie jak wtedy, gdy wyprowadzałeś krowę. Byłeś taki ważny, burczałeś tylko: „Cześć” i ciągnąłeś krowę na łąkę. Na mnie ledwie co spojrzałeś, bo byłam smarkulą. Prawda? Krowie by się nic nie stało, gdybyś się zatrzymał i zamienił ze mną choć dwa słowa.

   – Ależ Marysiu, to nie było tak. Ja byłem bardzo nieśmiały i nie umiałem rozmawiać z dziewczynami – skłamałem.

   – Nieśmiały? A z Irką z ulicy Dworcowej to umiałeś gadać – zaśmiała mi się w oczy.

   – Tylko ze mną nie chciałeś rozmawiać, bo byłam smarkata. Kawaler wielki. A tak mi się podobałeś – dodała łagodnie.

   Dalsza rozmowa jakoś się nie kleiła. Pożegnaliśmy się i nawet nie przyszło mi do głowy, żeby zapytać Marysię o adres czy numer telefonu. Okazało się, że nawet po latach tamta cholerna krowa znowu stanęła między nami.

 

 

 

 

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Marian · dnia 11.10.2021 21:10 · Czytań: 82 · Średnia ocena: 4,5 · Komentarzy: 8
Komentarze
Zbigniew Szczypek dnia 12.10.2021 00:03 Ocena: Bardzo dobre
Witaj Marianie
Wprawdzie tekst króciutki to fajnie, ciekawie napisany. Czytało się przyjemnie, treść jasna i przejrzysta, Ale... Ale skoro piszesz w normalnej, potocznej polszczyżnie, nie jakiejś "wsiowo/buraczanej", to po co "patrzałem" zamiast patrzyłem, czy też "pasienie krów" zamiast pasanie krów lub ich wypasanie? Ogólnie, to wydaje mi się, że tego pasania za dużo i za blisko siebie. I to właściwie tyle czepiania się. Reszta mi się podoba, a szczególnie krowie placki ;) , już tak dawno ich nie widziałem. W wolnym czasie poczytam inne.
Pozdrawiam z zydelka
Zbyszek ;)
Marian dnia 12.10.2021 11:41
Zbigniewie, dziękuję za odwiedziny i miły komentarz. Własciwie "patrzyłem" też mi się bardziej podoba, chociaż obie formy (sprawdziłem) sa poprawne. Pasać chyba faktycznie jest lepsze - poprawię
Marek Adam Grabowski dnia 12.10.2021 16:49 Ocena: Świetne!
Już to komentowałem gdzie indziej, więc daje 5 i spadam.

Pozdrawiam
Marian dnia 12.10.2021 19:23
Dzięki Marku za odwiedziny.
Dobra Cobra dnia 13.10.2021 09:19
Słodka opowieść o dorastaniu.

Marian,

Tak latoś bywało - zwierz gospodarski musiał dostać paszę, co by przyczyniać się do zwiększania dochodów swoich właścicieli.

Bohater tamtych lat: z marzeniami, do których namawiała go Ojczyzna swą dialektyką. Popuszczenie politycznych cugli zaowocowało pojawieniem się się kioskach nowego rodzaju czasopism dla młodzieży. W radiu zaczęto nadawać rewolucyjne gatunki muzyczne. A to wszystko razem wzięte wzniecało bunt na zastały porządek świata (kraju), o czym zapewne nie do końca pomyślała władza.

Nie odkrywasz niczego nowego, pisząc o owej biednej chudzinie. Do dziś tak to wygląda. Ale potem te wychudzony dziewczątka dorastają i az się chce z nimi zadawać, gdy ich dorastajace ciała wypełnią miseczki B, C...

Jednak to dobrze, że nasz bohater po latach nie kontynuował znajomości. Bo skoro dziewczę do dzis pamiętało imię konkurentki, a nawet nazwę ulicy, na której owa konkurentka mieszkała, to mogła pragnąć zemsty xa stracone lata w młodości. A kobieta w furii jest jieobliczalna, wiec I nóż mogłaby wziąć do ręki i worek mosznowy rozprawy dawnemy kochankowi, do którego bezskutecznie wzdychała.

Ufam też, że nasz bohater nadal ma coś z krowami. Niekoniecznie je hoduje, ale może jest właścicielem masarni i korzysta z doświadczenia że zwierzetami, nabytego za młodu.

A propos - była kiedyś taka książka pt. PORWANY ZA MŁODU.


Uprzejmie pozdrawiam i do następnego,

DoCo
Marian dnia 13.10.2021 12:23
Witaj Cobro.
Dziękuję za odwiedziny i obszerny komentarz.
Nie przypuszczałem, że kobiety mogą być aż tak mściwe, bo jakoś żadne się o mnie nie biły.
Cieszę się, że opowieść jest "słodka".
Pozdrawiam.
mozets dnia 13.10.2021 16:32
Pogodne opowiadanie.
Kiedyś - dawno temu zwróciłem uwagę na styl pisania Mariana. Dla ludzi w moim wieku działa on kojąco. Dla nastolatków może sprawiać wrażenie "zwyczajności".
Nie wartej czytania dłuższego, niż pisanie dłuższego SMS-u.
Jednak lata lecą i nadchodzi czas , gdy szukamy takich kojacych , sympatycznych , nie wydumanych opowieści pisanych językiem komunikatywnym, bez neologizmów, gwary młodzieżowej , udziwnień, ozdobników w języku obcym lub co gorsza zapożyczeń z tychże obcych jezyków potwornie zaadaptowanych do j.polskiego. Nie mówię już o ołowianych wulgaryzmach, ktore nie rażą nawet dziewcząt ( aktualnie). Za moich czasów za zwykłe słowo na "d" użyte w obecności dziewczyny dostawało sie w tzw. "pysk" i trzeba było jeszcze przeprosić. Dzisiaj "k" , "jeb", "pie" - jest odbierane jak słąbe kaszlnięcie.
Obojętnie.
Co do kobiet - kobieta jest karta (w grze) niewykorzystana - mści się.
Kobieta nie znosi gdy ktoś ja nagabuje, ale nigdy nie wybacza niewykorzystanej okazji jaką - nam daje. (Patrz Marysia).
Summa summarum - przyjemnie się czyta Mańkowe, pogodne opowiadania.
Muniek Mozets.
( Nie mylić ze Staszczykiem).
Marian dnia 13.10.2021 18:00
Muniek, dziękuję za przeczytanie i miły komentarz.
Cieszę się, że podoba Ci się mój styl pisania. Sam też nie lubię czytać wydumanych tekstów z różnymi niby-neologizmami.
Wygląda więc na to, że nie mam pojęcia o kobietach. Na szczęście jestem już dostaecznie dorosły, żeby tym się nie martwić.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Jacek Londyn
15/10/2021 22:56
Technicznie dużo do poprawy. Wątpliwość: japońska liczba… »
Jacek Londyn
15/10/2021 22:34
Zbyszku, już od dawna moja Wenus nie skusiła żadnego z… »
ApisTaur
15/10/2021 20:35
Wiolin jak wiele niedoczekań na bliskość rąk dalekich i… »
ApisTaur
15/10/2021 20:17
gaga26111 Cóż, podoba mi się. Co do "podwójnej… »
Zbigniew Szczypek
15/10/2021 19:28
Gago Ten także fajny, może zbyt dosłowny i przewidywalny… »
al-szamanka
15/10/2021 19:10
Szkoda, że nie można dać stu ocen... świetnych. Wiersz jest… »
Zbigniew Szczypek
15/10/2021 18:58
Gago Bardzo podobało mi się Twoje przedstawienie ludzkich… »
Zbigniew Szczypek
15/10/2021 18:39
Jacku Krótko, po co powtarzać opinie innych - podobało mi… »
Zbigniew Szczypek
15/10/2021 18:17
Cześć Jacku Tak, mas rację, brak tu logicznego myślenia ale… »
Jacek Londyn
15/10/2021 17:20
Zbigniewie, sporo komentarzy wywołałeś swoim tekstem.… »
Marek Adam Grabowski
15/10/2021 16:45
Ten wątek LGBT zaskoczył mnie. Przestaje to być baśnią dla… »
skroplami
15/10/2021 15:33
Gratulacje, miłość też tworzy warkocz z codziennością i… »
KatarzynaKoziorowska
15/10/2021 12:27
Się podoba bardzo. Wiersz nieco niejasny w przekazie, ale ja… »
gaga26111
14/10/2021 21:34
Mocny przekaz. Szanuję. Każdy moze się chyba utożsamić.… »
gaga26111
14/10/2021 21:29
Mrocznie u ciebie. Bardzo lubię wątki o kosmosie więc na… »
ShoutBox
  • Zbigniew Szczypek
  • 12/10/2021 19:26
  • Krytyka lenistwa w komentowaniu na PP, chyba coś daje. Dzisiaj było super, za co Wam wszystkim bardzo dziękuję, ciesząc się dawnym gwarem. Oby tak dalej ;-}
  • mike17
  • 05/10/2021 13:27
  • Zapraszam serdecznie do MUZO WEN 10, konkursu dla prozaików, gdzie piszemy miniaturę pod piosenkę : [link]
  • Zbigniew Szczypek
  • 04/10/2021 21:36
  • Jaka noc Iwoniko, tu dzień nie umiera nigdy - słońce odbija się od księżyca i nadal świeci, szczególnie dzisiaj dla Ciebie. Witaj serdecznie na PP
  • iwonika
  • 04/10/2021 20:45
  • Bylo ciemno, była noc
  • mike17
  • 28/09/2021 13:12
  • Przypominam o trwającym konkursie w prozie MUZO WENY 10, gdzie każdy może wykazać się umiejętnością napisania miniatury na 5000 znaków ze spacjami. To naprawdę nic trudnego. Zapraszam :)
  • Niczyja
  • 27/09/2021 21:52
  • Dobry wieczór dawnym znajomym i nowym nieznajomym. Witam po półtorarocznej przerwie. Miło tu znów być. Naprawdę. Czuję się jak w domu...:)
Ostatnio widziani
Gości online:27
Najnowszy:SprawiedliwaPerla
Wspierają nas