Tańczy po parkach złocista jesień

w sukni z czerwonych buków i klonów.

Mija październik, przeminął wrzesień,

świerszcze się skryły w załomach domu.

W tafli jeziora pochmurne niebo

goni obłoki do spółki z wiatrem.

A smutne jachty przy kei wiedzą,

że czas marzenia tulić pod masztem.

Wieczorem cicho jest na ulicach,

dobrze herbatą ogrzewać dłonie.

Choć fiolet wrzosów w lasach zachwyca,

babiego lata niedługo koniec.