Nie powiedziałbym, że jestem szczęśliwy. Chwilowo może jestem mocniejszy niż bywało. Znam jednak bardzo dobrze ten stan, kiedy trzeba spędzić nieraz kwadrans, żeby dać radę napisać jedno słowo do sensu. Mam wrażenie, że jak się przeczyta ten wiersz z takiej perspektywy, z perspektywy wyobrażania sobie (siebie w) tej sytuacji, to wiersz czyta się dobrze. Ja raczej nie usiłuję pisać wierszy, będąc w takim stanie. Wolę poczekać aż to minie albo - jeśli nie minie - aż pojawi się właściwe, dobrze dobrane słowo. Czasami trzeba czekać miesiącami.

Zastanawiam się, czy istnieje taki sposób napisania tego rodzaju wiersza, żeby jakoś czytelnika skutecznie wprowadzić w takie postrzeganie. Myślę, że to jest trudne - nawet jak się nie jest w takim trudnym stanie.

Życie jest jak drzewo które rozkwita.
Przeplata barwami pór roku, powoli gubi liście.
Jak człowiek gubi lata. Nigdy nie umrze -
jak człowiek póki się nie narodzi.
[...]
wodniczka porównuję wiersz z jego opisem w Twoim komentarzu i wiesz, bardziej kupiłbym to co pod spodem

Pozdrawiam

Lubię, kiedy autor prowadzi mnie przez jakiś czas, żeby opuścić przed rozdrożem i bez szczególnych wskazówek, która ścieżka jest właściwa. I mimo, że ogólnie troszkę Twój wiersz mnie przytłacza, jest troszkę "szarpany", to cytowana końcówka mi się bardzo spodobała. Bo tu nie mamy odpowiedzi na co nie przyszła jeszcze pora: na to by odejść? na to by zadać, bądź nie pytanie? na to by odmówić odpowiedzi? Nie do końca wiemy na jakim etapie jest podmiot liryczny. I ja to kupuję - pozwoliło mi to troszkę dłużej zostać przy twoim utworze i zastanowić się "co mogło być dalej i dlaczego", a to bardzo cenię