Piękny utwór, który pokazuje jakie konsekwencje ma zderzenie człowieka ze światem, człowieka, który nie wykształcił w sobie obrony, albo po prostu jego wrażliwość powoduje, że nie rozumie lub nie chce zrozumieć mechanizmów, którymi rządzi się świat, a przynajmniej jakaś jego część. Przyrównanie tej sytuacji do obrazów świata dziecięcego podkreśla dramatyczną sytuację jednostki, która próbuje uciec przed bólem. Drugie i trzecie zdanie wykorzystuje ciekawe przeniesienie znaczeń ze związku wyrazowego: "pluszowy miś", świetnie wyszło. Pozdrawiam serdecznie.

Na początek ale już po witaj . Nie? Nie po? No przed, to wina wiersza więc: Witaj wodniczko .
Powyższe aby wskazać przeoczenie, chyba. Nie duża litera?
Wiersz jedno lub dwuosobowy , dwu jeśli o mamie i dziecku w dwuczasie tj. wczoraj i dziś. Piękny, prosty po chwili, z serca i okolic. Chociaż smutny to jak szal uczuciem owija, to jest piękne. Bo przed chwilą byłem na prozie i ktoś chwali w niby utworze ludobójców wstrzykujących ludziom truciznę, chwali bezuczuciowo, tak Gaetsowo, Schwabowo, Rotschildowo. Pustka aż słabo przez chwilę, także przez treść. Dość, przepraszam.
A tu, u Ciebie, bijące serce słychać, czuć. Biorę ten kawałęk który dajesz, niech mniej lub wcale boli . Bo serce masz mądre, nauk i doświadczeń pełne, w warkoczu z miłością i kwitnie wciąż i wciąż, choć słońca nieraz brak - bo świat ludzi bez serc pełen wciąż.