Dokładnie, tak jak mówisz, ta cywilizacja musi upaść
wcześniej czy później. Siłą rzeczy i słabej głowy upijasz
po łyczku yerba mate, życząc zdrowia;
we wrześniowym cieniu słowa potrafią wybrzmieć  
mieniąc się dojrzałą miedzią, sypaną hojną ręką na liście.
 
Zawsze to jakaś słoneczna piosenka, która zatrzymuje
na dłużej w deszczu i zgrzyt kolejki na pobliskiej stacji
wygłusza wodna harfa. Przejaśnia się powoli i ludzie
którzy wysiedli z pociągu nie otwierają parasoli, patrzą
 
jedynie w górę, jakby chcieli wywróżyć sobie przyszłość
poczuć melodię wygrywaną przez łososiowe chmury
wracające do macierzy bezcieleśnie przez oście
 
rybich godzin i widać jak ich gardła wypełniają się
śpiewem, a ty spijasz im go z pyszczków, wypowiadając
kolejne spółgłoski, jakby mogły dotyczyć tylko ciebie.