rumak - pomyślałam, zastanawiając się, czy przypadkiem nie boję się koni.

- koń nie stratuje człowieka - tak mnie zapewniali, dlatego trochę nie boję się koni.

- a wiersz jest jak rumak, przerażony lub radośnie szczęśliwy.

i tak, i tak wyrywa się w galopie całym pięknem od grzywy po ogon

tańczący z wiatrem.

poeta widzi rumaka, oswaja dzikość, zakłada uprzęż ze słów,

bywa że nieostrożnie potrąci wyrwane ze znaczeń echo, a czujne ucho zwierzęcia

podpowie, że trzeba uciekać.

wiersze są jak konie, nie stratują człowieka - tak mnie zapewniali,

ale nadal nie jestem pewna koni i wierszy.

spotkałam kiedyś chłopca, ledwie ocalił życie spod końskich kopyt.

jedliśmy razem pomarańcze patrząc przez okno na szpitalny ogród.

rozkwitały róże, nie było tam koni, ani poezji

i nie wiem skąd ta myśl, że wiersz jest

jak rumak,

przerażony lub radośnie szczęśliwy

i ogon tańczący z wiatrem

- poezja.