– Nawet szczury na moim okręcie nie wytrzymują tego wyścigu, jaki jawi się w obecnych czasach wśród ludzi, John.

Widocznie na mej twarzy zarysowała się złość, bo stary barman szybko zaproponował duży browar.

 – A co z nimi? – spytał John, podając mi kufel z ciemnym mocnym.

 – Zdychają, John. Po prostu zdychają – odparłem, gdy jednym duszkiem opróżniłem połowę zawartości szklanicy. – Nawet zwykły szczur potrzebuje trochę ciszy i spokoju, nieco wytchnienia, a tymczasem ta nieustanna krzątanina przy żaglach, linach, przy pompie im na to nie pozwala. – Wypiłem drugą połowę kufla i popatrzyłem znaczącą na puste dno. – Wszędzie od zęzy począwszy, przez pokład, aż po topy masztów ciągle słychać rwetes marynarskiej roboty, no to zdychają, po prostu ze stresu zdychają – wykrzyczałem. Zmiarkowałem się jednak, gdy uświadomiłem sobie, że cała marynarska wiara wpatruje się we mnie zdziwiona i zaciekawiona. John wsunął w moje dłonie wypełniony po brzegi kufel. Gęsta biała piana spływała z niego niczym wodospad „Szklarki” w Szklarskiej Porębie.

– mówisz oczywiście o szczurach, kapitanie? - zapytał.

 – W rzeczy samej, John. Jakże by inaczej, taki wyścig szczurów wśród ludzi też skraca im życie – stwierdziłem. – Dawniej tego nie było John Dawniej ludzie po wachcie zbierali się pod masztem i śpiewali szanty popijając grog, opowiadali niestworzone marynarskie historie lub grali w karty w okrętowej messie. Jednym słowem odpoczywali. Nocą zaś, jak na normalnego człowieka przystało wszyscy szli spać z wyjątkiem kilku wachtowych i oficera dyżurnego. Nawet sam okręt zwalniał. Oczywiście o ile pozwalała na to pogoda.

 – Dziś już tak nie jest? 

 – Niestety nie, John. Dziś tnie się węzły, byle szybciej, byle więcej i nie ważne jak i czym.

 – Węzły? – Nie bardzo rozumiem – odparł John.

 - Ano węzły, John. Statek pruje dziobem fale oceanu i jak nożem tnie węzły. Im więcej ich natniemy, tym lepszy wynik ekonomiczny dla armatora. Dlatego mój okręt stale pływa, rzadko zachodzi do portu, a i to tylko na czas niezbędny do wyładunku i załadunku, ewentualnych napraw i zaprowiantowania.

Ponownie spojrzałam wymownie na pusty kufel.

– Nie jest chyba tak jeszcze źle, skoro widuję cię w mej tawernie, kapitanie – odparł barman odpierając puste naczynie.

 Nalewak zasyczał cichym szeptem przypominającym dźwięk kilwateru i bursztynowy płyn spływał po wewnętrznej ściance.

 – Ja jeszcze nie mam tak źle, bo gdy ja jestem tu u ciebie, moi ludzie pracują dalej na okręcie lub „łapią” każdą inną robotę. To po prostu kwestia wyboru John.

 – Wyboru? – spytał zdziwiony John.

 – Zrozum John – odparłem zdecydowanie. – Moi rodzice pracowali bardzo ciężko, ale tylko przez 8 godzin w ciągu dnia. Po pracy byli wolni i mogli robić wszystko, co daje im przyjemność i zadowolenie z życia. Ja też tak robię.

 – Wszystko?

 – Oczywiście w granicach rozsądku.

 – I możliwości, kapitanie – stwierdził z przekonaniem John. – Przecież ci, co pracują więcej, to i więcej mają, a tym samym mogą sobie pozwolić na większą przyjemność i większą radość niż ty, kapitanie.

 – Owszem, mają większy dom, lepszy samochód. Zamyśliłem się. – Ale już z tą przyjemnością i radością bywa różnie – dodałem po chwili.

– Czyli co, kapitanie? Stara maksyma aktualna: pieniądze szczęścia nie dają.

 – Na pewno nie wszystkim John, ale ich brak też może uczynić z nas nieszczęśnika. Tak a pro po, daj mi jeszcze jedno piwo na krechę. Jakoś tak się złożyło, że nie mam już kasy.

 – Ty to masz naprawdę szczęście, Kapitanie.

 – Szczęście, że nie mam kasy? - spytałem ze zdziwieniem.

 – No właśnie. Nie masz kasy, a piwo ci się leje….

 – Bo mam przyjaciół. Takich jak ty, John.