Choć ciemne chmury się nade mną znajdują
To ożywiający naturę deszcz zwiastują

Ten sam mały ja w centrum wyschniętego lasu
Stroniący od tłumów, bojący się hałasu

Co, gdy byłaś blisko nawet Cię nie dostrzegał
By potem każdego dnia o tobie rozważał

Wierzy, że nie wyskoczy mu skądś mantykora
Unosić się w powietrzu będzie petrykora

Dojdzie do wyznaczonego mu wcześniej miejsca
Odnajdzie drugą część zagubionego serca

Usiądzie pod tym bezchmurnym niebem o zmroku
Upajając się widokiem u twego boku

Gwiazd, których obraz jest już dawno nieaktywny
A nasz punkt widzenia na świat wciąż primitywny

Bo chcemy ciągle czegoś nowego poznanie

Choć sensem życia jest tylko, bądź aż przetrwanie