Ciekawie, życiowo, no cóż trudno płynąć przez życie bez wiatru, to prawda, ale czasem się płynie nawet pod wiatr, jeśli się nie jest konformistą, czasem lubimy się zaszyć w swoich skorupkach,
żeby nas nic nie zraniło, jeśli długo w nich jesteśmy, odgradzając się od świata, możemy się zdziwić
jak on się zmienia na naszych oczach, nie zawsze po naszej myśli, tak poza tym dobrze jest zbierać okruchy ciepła, które mogą nas docieplać, gdy mamy jego deficyt.

Pozdrawiam serdecznie, z podobaniem dla wiesza

Cześć Wolnaduszko znakomicie odczytałaś przekaz, wielu ludzi tak odczuwa. Nie jest to proste tym bardziej że niedawna pandemia sprzyjała takiemu zjawisku. Po prostu obserwuję i zapisuję...
Liluniu, wiesz te okruszki potraktowałem jak małe dziewczynki, stąd forma "każdą", jakoś bardziej mi to pasuje...
Dzięki dziewczyny za pochylenie się nad tym tekstem. Pozdrawiam serdecznie CS

Czasami po długiej nieobecności ciężko jest powrócić do "świata żywych", zwłaszcza gdy ma się wrazliwą duszę. Ciężko złapać wiatr w żagle, kiedy coś wcześniej nas poturbowało. Myślę, że o tym jest ten wiersz.. Pozdrawiam serdecznie, arkady

Arkady:

Dawno Ciebie nie było, mnie z resztą też, teraz erupcja, wyrzucenie emocji, mam nadzieję, że i u Ciebie tak jest, póki co przeczytałem z przyjemnością i czekam na więcej:
- masz co powiedzieć, mamy przekaz, mamy co czytać:

pozdrawiam

PS:

ode mnie świetne

ajw, Abi-syn, Per fumum dziękuję za wgląd i próbę zrozumienia mojego wiersza.
Iwonko dobrze czytasz, moje myśli. Staram się wsłuchiwać w czyjąś opowieść a później zinterpretować ją w wierszu.
Abi, dawno mnie nie było, fakt ale jakoś nie potrafię żyć bez pisania
Per fumum, życie polega na zadowalaniu się okruchami... Mój sąsiad kiedyś śpiewał: "w życiu piękne są tylko chwile..." I tego staram się trzymać
Pozdrawiam wszystkich serdecznie CS