W sądzie

Sędzia otarł pot z czoła i zaczął:
-Teraz rozpatrzymy sprawę o rozwód z wniosku powódki
pani Rozalii Mołek przeciwko pozwanemu- czyli mężowi
pozwanej Adamowi. Czy Adam był pani mężem?
-Tak, oczywiście. Poślubiłam go, byłam młodą dziewczyną.
Byłam młoda. Organy grały. I miałam długi długi biały welon.
A w kościele było kadzidło i róże czerwone. I powiedziałam:
tak. Wszyscy się cieszyli i mama płakała...
-Proszę kontynuować - niecierpliwie ponaglał sędzia.
- No to, nie , nie od razu sie zmienił. Zawsze był stanowczy
ale delikatny. Czasem tylko bywał szorstki... Oczywiście
zdarzały sie nieporozumienia ale nie groźne. Prawie nigdy
nie rozstawaliśmy się na dłużej. Jak wracał do domu
to zawsze był zmęczony i jakiś odrętwiały. Kładłam
go do łóżka i od razu zasypiał...
-Proszę dalej...
- Oczywiście, że wyszłam za niego z miłości. Co ja biedna
jestem winna? Proszę zapytać kogo sąd chce, wszyscy
go szanowali. Był taki zdolny , pracowity. Każdemu mówił
dzień dobry i do widzenia i dziękuję.
...?
-Ja? nigdy! Nie zdradziłam go, nawet myślą...
- To w czym rzecz?
- To zbyt trudne do uwierzenia, ale powiem: Po siedmiu
latach pożycia pojechaliśmy do uzdrowiska. Namówiłam go
żeby odpoczął. Jest na stanowisku. Praca z ludźmi. Duża
odpowiedzialność. Odpoczniemy myślę. I w tym
uzdrowisku siedzimy przy śniadaniu, naprzeciw siebie,
przy otwartym oknie. W chwili gdy podniósł kanapkę
do ust, spojrzałam na niego...
...?
- Właśnie- przez siedem lat dzieliłam z nim stół
i łoże, dlaczego dopiero teraz?
...?
_ Wtedy dopiero wtedy zobaczyłam, że on jest z.... drewna.
...?
_ Tak. Cały z drewna.
...?
- Nie, nie mylę się od początku był trochę szorstki...
... i co będzie?
- Unieważnimy małżeństwo!

- Ale... ale ja mam z nim dzieci...

KoRd