Wiersz jest świetny, na trudny temat przemijania,
lecz nie wiem czy konieczne jest tutaj wtrącenie pt. umieranie Odry,
tym bardziej, że rzeki się odradzają, a człowiek niestety już nie, ale wiersz w całości bardzo mi się podoba, choćby "poetyka pomarszczonych dłoni", "strumienie błękitnych żył pod pergaminem skóry" - są wymowne i bardzo pięknie przejmujące.

Pozdrawiam serdecznie wrażliwą Autorkę

Witaj Zolu.

Właściwie pokazałaś w tym wierszu dwie śmierci. Nie wiadomo tylko która z nich większa.
Obie miały dla peela ogromne znaczenie. Tę ostatnią za chwilę zobaczymy z szyldem" nie dotykać "...Zapną nas kolejnym murem, w kolejnej warstwie niemocy. Obejdziemy życie jak nocny stróż swój chroniony dobytek by kolejny raz odejść z niczym donikąd.
Piszesz Zolu że już nie piszesz...Widzisz, zachodzi kolejne piękne słońce, które dawało tyle niesamowitych wrażeń. Zachody, któż nie umiałby ich podziwiać. Pewnie nigdy nie dowiedziałabyś się że poeci pp, wraz ze mną piszącym, stawialiśmy Twoje wiersze, te z duszą ponad Miladorowe, sterylnie czyste, równie piękne, ale jednak pozbawione tego co można było znaleźć w Twoich wierszach. To do Twoich wierszy udało mi się ułożyć najpiękniejszą muzykę...To Twoje wiersze miały zawsze puls wyczuwalny przez wrażliwców... To Twoje wiersze dawały poczucie bycia w lepszym świecie, ale i były też te bardzo realistyczne, które powodowały kręcącą się łzę w oku... Odchodzi kolejny poeta w rozmiarze ideału. Pozdrawiam. Dziękuję że byłaś. Że mogłem poznać i zaśpiewać w Twojej obecności.