Każdy chce wsiąść albo wysiąść,

szczególnie na żądanie.

Ty jednak stoisz na opuszczonym

przystanku, milczące obrzeże miasta.

Wraz z tobą chcę przekroczyć granice

obłędu pędząc po spękanym asfalcie

w kierunku utraconego, kartek

bezpowrotnie zerwanych z kalendarzy.

Jednak zapadająca ciemność, gdzieniegdzie

rozbita punktami umierających latarń,

niesie ze sobą wszystkie szepty

i martwe kroki.

Stoimy razem, objęci strachem,

nie szukam twoich ust, ich bolesny

chłód już wypalił znaki na skórze.

W końcu i tak odejdziesz w noc

nie obracając głowy.

A gwałtowny deszcz zmyje

wszystkie słowa.