Wieczorny pokój

Ja dzisiaj brzmienie takich słów przywołam,

Jakie się w duszy rodzą tylko raz.

Nad białą chryzantemą brzęczy pszczoła –

Stara saszetka duszny zapach ma.

Ten pokój z wąskim oknem, teraz pusty,

Pamięta miłość, która kwitła tu,

Nad łóżkiem napis - kilka słów francuskich,

Co brzmią: «Seigneur, ayez pitie de nous»*

Ty dawnej baśni wspomnień tak bolesnych

Nie ruszaj, duszo moja, to nie czas…

Patrz, płaszcz błyszczącej sewrskiej statuetki

Już dawno stracił swój wspaniały blask.

Ostatni promień słońca - żółty, ciężki,

W bukiecie georginii skończył bieg,

I jak we śnie, altówki słyszę dźwięki,

I klawesynu z rzadka brzmiący śpiew.

* Panie, zmiłuj się nad nam (franc.)

Вечерняя комната

Я говорю сейчас словами теми,

Что только раз рождаются в душе.

Жужжит пчела на белой хризантеме,

Так душно пахнет старое саше.

И комната, где окна слишком узки,

Хранит любовь и помнит старину,

А над кроватью надпись по-французски

Гласит: «Seigneur, ayez pitie de nous»*.

Ты сказки давней горестных заметок,

Душа моя, не тронь и не ищи...

Смотрю, блестящих севрских статуэток

Померкли глянцевитые плащи.

Последний луч, и желтый и тяжелый,

Застыл в букете ярких георгин,

И как во сне я слышу звук виолы

И редкие аккорды клавесин.

1912 г

* Господи, смилуйся над нами (франц.)