Tekst nie jest odkrywczy, ani oryginalny, ale jakiś zalążek myśli jednak w nim tkwi.

Początek banalny, zakończenie też, o tym samotnym wyglądaniu przez okno.

Jednakże:



- to jest już jakiś punkt wyjścia do wiersza.

A gdyby tak zastanowić się, co ta roślinka widzi, wyglądając przez okno? Jakie ma obserwacje i spostrzeżenia, co robią ludzie, co się ciekawego dzieje na ulicy? Dzieci się bawią, menel opowiada kolejną zakręconą historię, ktoś się z kimś kłóci, dwoje zakochanych wyprowadza psa na spacer, staruszka dokarmia gołębie...?
I wtedy okaże się, że miasto to nie tylko szara brudna, betonoza, a peel poczuje się mniej samotny. Tylko trzeba nauczyć się patrzeć, żeby mieć coś ciekawego do powiedzenia.

Pozdrawiam,
The Meanest Cat.