Otwarte drzwi - Marek Adam Grabowski
Proza » Historie z dreszczykiem » Otwarte drzwi
A A A

Jest to chyba najważniejsze wspomnienie Karoliny z dzieciństwa. Miała wtedy siedem lat. Obudziła się w środku nocy. Leżała w swoim różowym łóżku przytulona do wielkiego, pluszowego misia. Początkowo próbowała ponownie zasnąć, ale nie była w stanie. Potem zachciało się jej siusiu. Postanowiła więc pójść do łazienki. Udała się tam. Gdy już wracała z kibelka, mimochodem spojrzała na schody prowadzące na poddasze. Kończyły się one małymi drzwiami, można by nawet napisać drzwiczkami. Drzwi były zawsze zamknięte, i Karolina zupełnie nie wiedziała, co jest za nimi. Tej nocy wydarzył się istny cud. Były one otwarte i to na oścież. Widząc to, Karolina stanęła jak wryta.

 - Kto je otworzył? I po co? - zaczęła się zastanawiać.

Po chwili zaświtała jest genialna myśl:

 - Teraz mogę zobaczyć, co jest na górze.

Ciekawość zrobiła swoje. Poszła ku nieznanemu. Drewniane schody skrzypiały pod ciężarem jej małych stópek, odzianych w kapcie w kształcie głowy króliczka.

Czuła podniecenie, ale również strach. Trudno ocenić, które uczucie było silniejsze. Na pewno jednak pierwsze wygrało.

Przekroczyła próg drzwi. W pomieszczeniu było jakoś dziwnie. Panowało tam egzotyczne, białe światło. Niby było ono bardzo jasne, ale w praktyce pozwalało zobaczyć tylko to, co stało bezpośrednio przed oczyma. Nie było wiadomo, co jest źródłem tego światła.

Karolina zaczęła iść przed siebie. Nagle zobaczyła inną dziewczynkę. W pierwszym momencie zdziwiła się na jej widok, ale potem ucieszyła. Miała teraz z kim się pobawić. W podskokach pobiegła do niej i przywitała się:

 - Cześć!

 - A, hej Karolino! - odpowiedziała tamta.

 -  Skąd znasz moje imię? - główna bohaterka była w szoku.

 - Znam twoje imię, i znam ciebie. Wiem o tobie wszystko. - Jej głos był w nienaturalny sposób melodyjny. Było w tym wdzięku coś kojącego; bardzo miłego dla ucha.

 - Ty mieszkasz na strychu nad moim domem? - Karolina zapytała.

 - Nie, ty mieszkasz w piwnicy pod moim domem – brzmiała odpowiedź.

Potem nastała cisza, gdyż sytuacja zrobiła się niezręczna. W końcu przełamała ją dziewczynka z góry, która zadała pytanie retoryczne:

 - Pobawimy się?

 - No, pewnie – Karolina ucieszyła się – uwielbiam zabawy!

Dziewczynki złapały się za rączki.

 - Chodź, pokaże ci, gdzie można się bawić! – nowo poznana koleżanka złożyła propozycję nie do odrzucenia.

Trochę czasu szły, przemieszczając się pośród tego światła. Było to o tyle dziwne, że niczego po drodze nie spotkały. Jakby w tym miejscu były tylko one dwie. Dziwne też było, jak długo szły. Przecież poddasze nie mogło być aż tak duże. W końcu Karolina zaczęła się niecierpliwić i zadała pytanie:

 - Kiedy dojdziemy do miejsca zabawy?

 - Już zaraz – przyjaciółka odpowiedziała jej.

W końcu wśród tej wszechobecnej bieli wyłoniły się trzy duże lalki. Każda z nich przedstawiała dziewczynkę w wieku Karoliny (ewentualnie trochę młodszą) ubraną w strój z pierwszej połowy dziewiętnastego wieku.

 - Ale super lalki! Będziemy się nimi bawić! - Karolina uradowała się.

Dziewczynka nie odpowiedziała jej, tylko podeszła bliżej lalek i zakomunikowała:

 - Popatrzcie kogo wam przyprowadziłam.

 - To Karolina – Powiedziała jedna z lalek.

 - O mamusiu! One mówią! To dopiero fajne zabawki! - Karolina niemal podskoczyła z zachwytu. Nadal jednak trzymała za rękę drugą dziewczynkę. - To w co się pobawimy tymi lalkami?

 - Nie ty się będziesz nami bawiła, ale my tobą! - odezwała się druga lalka.

Karolina była w szoku.

 - Ale przecież zawsze było tak, że dzieci bawiły się zabawkami, nie zabawki dziećmi – powiedziała do koleżanki.

Tamta zaś odparła:

 - Tylko, że to nie są zabawki, a ja nie jestem dzieckiem.

Potem na chwilę zamilkła, by następnie dodać:

 - A ty dzisiaj z dziecka przemienisz się w zabawkę.

 - Ale mi się to nie podoba! Chyba lepiej wrócę do swojej sypialni!

Dopiero teraz Karolina zauważyła, że tamta ma bardzo zimne ręce i trzyma ją w bardzo mocnym uścisku.

 - To w co się nią pobawimy? - zapytała trzecia lalka. - Może podtopimy ją w wannie?

 - A może podgryziemy? - zaproponowała druga lalka.

 - A może podpalimy? - wpadła na pomysł pierwsza lalka.

 - A może wyrwiemy jej uszy? To będzie zabawa! - Krzyknęła dziewczynka, czy właściwie coś, co dziewczynkę udawało.

Po tych słowach spojrzała na Karolinę i wybuchnęła śmiechem. Był to najbardziej złowrogi i dziwny śmiech, jaki Karolina słyszała w życiu. Przerażona krzyknęła:

 - Nie!

Po czym wyrwała się i zaczęła uciekać. Jak oparzona biegła w tym białym świetle, sama nie wiedząc dotąd. Zza pleców słyszała krzyki i śmiechy w stylu:

 - Nie uciekniesz!

Czy to krzyczały te lalki i udawana koleżanka, czy ktoś inny, tego nie sposób stwierdzić. W końcu jednak Karolina wśród jasnego świtała zobaczyła czarny punkt. Były to drzwi na dół. Wbiegła tam, po czym zamknęła je. Przerażona położyła się w swoim łóżku i od razu zasnęła.

Rano nie odpowiedziała tej historii, zapytała tylko rodziców, czy słyszeli nocą jakieś hałasy. Zaprzeczyli temu.

Parę lat później zwiedziła poddasza; już za dnia. Było niewielkie, a znajdowało się w nim kilka rupieci. Nie było tam ani lalek, ani dziewczynki, ani niczego, co mogłoby dawać białe światło.

Czy był to tylko koszmarny sen, tego Karolina nie wie do dzisiaj.

Marek Adam Garbowski

Warszawa 2022

 

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Marek Adam Grabowski · dnia 10.05.2023 16:56 · Czytań: 314 · Średnia ocena: 4,5 · Komentarzy: 4
Komentarze
Zbigniew Szczypek dnia 11.05.2023 21:47 Ocena: Bardzo dobre
Marku
"Rano nie odpowiedziała tej historii" - nie opowiedziała.
I wydaje mi się niepotrzebne jedno zdanie na początku - "Udała się tam".
Masz sprzeczność - "zwiedziła poddasza", "było niewielkie".
Ogólnie ciekawa opowieść z dreszczykiem, takie "opowieści z krypty"dla dzieci :p
Ma swój klimat i trochę inne, taka odskocznia od "Kości Wielkich", no chyba że to ta sama miejscowość.
Miło się czytało. Pozdrawiam - Zbyszek ;)
Marek Adam Grabowski dnia 11.05.2023 23:28
Dziękuję za miły komentarz. Opowieść dzieję się w Kościach Wielkich, ale w czasach wcześniejszych. Karolina to obecna córka sołtysa, a to opowiadanie przedstawia jej dzieciństwo. Oczywiście jest nieco nietypowe jak na moją serię. Brakuję w nim czarnego humoru. Jest potratowane bardziej na serio.

Pozdrawiam
Kazjuno dnia 12.05.2023 08:50 Ocena: Świetne!
Też mnie wciągnęła przygoda Karolinki. Świetnie opowiedziana, co potwierdza twoje pisarskie predyspozycje. Podobnie jak Skrzypek zdziwiłem się, czemu nic o Kościach Wielkich.
Lecz zagadkę wyjaśniłeś w odpowiedzi na komentarz.

Gratuluję i pozdrawiam.
Marek Adam Grabowski dnia 12.05.2023 10:30
Dziękuję! Być może powinienem na wstępnie zaznaczyć, że to jest ta sama Karolina.

Pozdrawiam
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
ks-hp
18/04/2024 20:57
I taki autor miał zamysł... dziękuję i pozdrawiam... ;) »
valeria
18/04/2024 19:26
Cieszę się, że przypadł do gustu. Bardzo lubię ten wiersz,… »
mike17
18/04/2024 16:50
Masz niesamowitą wyobraźnię, Violu, Twoje teksty łykam jak… »
Kazjuno
18/04/2024 13:09
Ponownie dziękuję za Twoją wizytę. Co do użycia słowa… »
Marian
18/04/2024 08:01
"wymyślimy jakąś prostą fabułę i zaczynamy" - czy… »
Kazjuno
16/04/2024 21:56
Dzięki, Marianie za pojawienie się! No tak, subtelnością… »
Marian
16/04/2024 16:34
Wcale się nie dziwię, że Twoje towarzyszki przy stole były… »
Kazjuno
16/04/2024 11:04
Toż to proste! Najeżdżasz kursorem na chcianego autora i jak… »
Marian
16/04/2024 07:51
Marku, dziękuję za odwiedziny i komentarz. Kazjuno, także… »
Kazjuno
16/04/2024 06:50
Też podobała mi się twoja opowieść, zresztą nie pierwsza.… »
Kazjuno
16/04/2024 06:11
Ogólnie mówiąc, nie zgadzam się z komentującymi… »
d.urbanska
15/04/2024 19:06
Poruszający tekst, świetnie napisany. Skrzący się perełkami… »
Marek Adam Grabowski
15/04/2024 16:24
Kopiuje mój cytat z opowi: "Pod płaszczykiem… »
Kazjuno
14/04/2024 23:51
Tekst się czyta z zainteresowaniem. Jest mocny i… »
Kazjuno
14/04/2024 14:46
Czuję się, Gabrielu, zaszczycony Twoją wizytą. Poprawiłeś… »
ShoutBox
  • Zbigniew Szczypek
  • 01/04/2024 10:37
  • Z okazji Św. Wielkiej Nocy - Dużo zdrówka, wszelkiej pomyślności dla wszystkich na PP, a dzisiaj mokrego poniedziałku - jak najbardziej, także na zdrowie ;-}
  • Darcon
  • 30/03/2024 22:22
  • Życzę spokojnych i zdrowych Świąt Wielkiej Nocy. :) Wszystkiego co dla Was najlepsze. :)
  • mike17
  • 30/03/2024 15:48
  • Ode mnie dla Was wszystko, co najlepsze w nadchodzącą Wielkanoc - oby była spędzona w ciepłej, rodzinnej atmosferze :)
  • Yaro
  • 30/03/2024 11:12
  • Wesołych Świąt życzę wszystkim portalowiczom i szanownej redakcji.
  • Kazjuno
  • 28/03/2024 08:33
  • Mike 17, zobacz, po twoim wpisie pojawił się tekst! Dysponujesz magiczną mocą. Grtuluję.
  • mike17
  • 26/03/2024 22:20
  • Kaziu, ja kiedyś czekałem 2 tygodnie, ale się udało. Zachowaj zimną krew, bo na pewno Ci się uda. A jak się poczeka na coś dłużej, to bardziej cieszy, czyż nie?
  • Kazjuno
  • 26/03/2024 12:12
  • Czemu długo czekam na publikację ostatniego tekstu, Już minęło 8 dni. Wszak w poczekalni mało nowych utworów(?) Redakcjo! Czyżby ogarnął Was letarg?
  • Redakcja
  • 26/03/2024 11:04
  • Nazwa zdjęcia powinna odpowiadać temu, co jest na zdjęciu ;) A kategorie, do których zalecamy zgłosić, to --> [link]
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty