Jak dla mnie ciekawy wiersz. Obserwacja zjawisk, otoczenia i czerpanie z nich siły. To ważne. W kontekście wiersza przypomniały mi się nawet znakomite "Bałtyki" Tomasa Transromera, bo i ten tekst zmierza trochę w podobną stronę, chociaż nie tak głęboko. Przemyślał bym jednak jeszcze końcówkę, bo moim zdaniem nie dorasta do jakości wiersza. Po pierwsze "sztylet" wyskakuje trochę jak filip z konopi, przynajmniej ja nie znajduję dla niego jakiegoś umocowania w reszcie tekstu. No i ostatnie zdanie - to chyba nader oczywista oczywistość ; )

Pozdrawiam

Bardzo ciekawy wiersz. Poruszający, klimatyczny, myślę, że naprawdę niewiele potrzeba, by był znakomity. Bardzo podoba mi się początek, sposób w jaki splatasz życie człowieka z obserwacją wyspy.



Bardzo na tak.
Drobne uwagi: brak ogonka przy "ę".
Usunęłabym to ostatnie się - to niepotrzebne powtórzenie, przeczytaj na głos, że bez tego wiersz jest bardziej rytmiczny.



Te szynszyle w tym fragmencie zupełnie mi nie pasują, jakby wyraz z trochę innej rzeczywistości, trochę mnie tu rozśmieszyły. Może lepiej zupełnie bez nich? Zobacz, że to całkiem nieźle brzmi:



Sztylet jak dla mnie jest umocowany w reszcie tekstu, pokazuje taką grozę wyspy i ambiwalentny stosunek podmiotu lirycznego do tego miejsca. Natomiast całkowicie zgadzam się z Alosem, że ostatni wers jest mało ciekawy, zbyt oczywisty i zupełnie zbędny. Lepiej go po prostu wykreślić.

Ogółem, wiersz bardzo ciekawy, zatrzymał na chwilę, przeniósł do tej rzeczywistości.