Po sonecie, przychodzi jeszcze czas na villanellę i przekonanie
że początki i końce wiążą się nie wprost, ale wypełniając czas 
pomiędzy lekkimi muśnięciami słońca, jakby musiało ciągle
na nowo sprawdzać realność opalu i głębię sfer. Można je uchwycić
 
lecz trudno zachować na dłużej zmienność wersów, zygzaki
przebiegające po grzbietach książek w sobie  tylko wiadomy sposób
tuż za płytkim rytmem skojarzeń, w nagrzanej wodzie, która układa
na piasku swoje misterne wariacje z przekonaniem – jesteśmy
 
przeźroczyści, udało się jednak zaczepić w niektórych z miejsc
na dłużej rozpraszając w błyskach i coraz trudniej będzie odchodzić
do swoich barw, łącząc w kompozycję z zegarem. Wszystko
co lubisz unaoczni jaśniej niż rozpływająca się pozłota, ciemna
 
inskrypcja na podstawie nocnej lampki, która w srebrze oddycha
najgłębiej  – nie ma w nas zdarzeń, mogących szybciej upływać
wziąć na przeczekanie luźniej i wyraźniej , żebyśmy byli widoczni
w tym zdaniu, pochyleni z dociekliwością kursywy nad samą prawdą.