Witaj Berele

Dziękuję za odwiedziny i komentarz.
Bardzo szanuję takie opinie jak Twoja, dlatego tym bardziej mi miło, że zajrzałeś. Być oryginalnym w poezji, to dziś niezwykle trudna rzecz, wydaje się, że wszystko już było. Nazwanie mojej poezji oryginalnej, to duży komplement dla mnie. Dziękuję za taką opinię. Zastanawiam się nad Twoimi słowami bardzo głęboko. Czy fragment od ziemia wpija nasze wody naprawdę jest zagmatwany? Być może tak bardzo wrosłam w ten obrazek, że czegoś nie zauważam. Wyżej wymieniony wers w kontekście z niedoszłą matką stanowi dla mnie bardzo sugestywny obrazek. Hm? Ale tak jak wspomniałam, może czegoś nie dostrzegam. Natomiast bardziej interesuje mnie ta "nienormalna gramatyka" tutaj to już zgłupiałam. Brakuje normalnej gramatyki Hm? Nie widzę nic nienormalnego gramatycznie we fragmencie wskazanym przez Ciebie. Możesz wyjaśnić o co chodzi? Piszesz, że to normalne rzeczy. Zastanowiło mnie to. Bardzo lubię jak wiersz jest niejednoznaczny i czytelnik widzi w nim coś swojego, układa go w głowie na swój własny sposób, ale tutaj nie mogę się zgodzić. To nie są normalne rzeczy i nie ma to nic wspólnego z baśnią, to horror, który nigdy nie powinien mieć miejsca. Muszę w takim razie jeszcze raz zastanowić się nad całością. Dziękuję raz jeszcze, za nowe, inne światło i Twoją konkretną opinię. Pozdrawiam.

Ps
I jeszcze jedno, to że ja nie mogę się z czymś zgodzić, to tak naprawdę jest mało ważne Liczy się to, co czytelnik myśli o wierszu, co poczuł.

Dziękuję za odpowiedź. Długo zastanawiałam się jakiego słowa tutaj użyć.
Celowo użyłam takiego czasownika, ponieważ obraz w tym wersie ma iść dwutorowo. Musiałam znaleźć takie słowo, które spełni swoje zadanie. Nie chodzi tu bowiem tylko o "wchłanianie", ale też o sprawianie bólu, co nie jest w tym wierszu bez znaczenia. Stąd taki a nie inny wybór czasownika. Ale doceniam Twoje zdanie.
Ciekawa jestem innych opinii, o ile się pojawią. Miłego.

Wstrząsnęłaś mną tetu. "zbu­dzisz się jako las" - ten wers rzucił mnie na kolana, bo jak to mogę odczytać? Przepuszczam klimat i słowa przez siebie samą i czuję niepokój. "a chmu­ry są tutaj prze­wle­kłe" - gdzie jest to "tutaj". Tyle pytań i tyle domysłów. "zie­mia wpija nasze wody" - tu już można wyobrazić sobie prawdziwy koszmar. Dziękuję tetu.
Agnieszka

"Strach i dziecko" to już wskazuje na jakiś dramat, wielki dramat życia, dla mnie jakby za mocne, po takim wstępie trudno czytać. Nawet to ładne zakończenie nie całkiem mnie uspokoiło. ...

Smutny wiersz, ale niestety bardzo współczesny (jak dla mnie) Nie wiem czy do końca dobrze zrozumiałem, ale odczuwam wielką tragedię niedoszłej matki... Moim zdaniem dobrze to opisałaś. Pozdrawiam CS