królowa pszczół ma łono oblane miodem,
łamie serca jak słodki plaster. 
z taką kobietą to są ule,
gdy mówi, brzęczą we mnie galaktyki.
 
wiem, że na jej skrzydłach się nie zabiję,
są takie błyszczące, gdy szukają drogi.
byliśmy od zawsze jednością.
wybaczam, że o tym nie wiedziała.
 
będę ją uwielbiał, więc patrz jak to zrobię.
 
tylko nie rozumiem, dlaczego każda upada?
jak Ikar, nie umie latać bez piór.
nie patrzy, że inni potrafią,
gdy pokazuje jej palcem, z całej siły
się staram, a ona się broni, po co?
później zmęczona zostawia mnie
lecz dokąd chce pójść?  

ule spalone. kruszyna śpi 
niewypowiedziane wzbijanie się do nieba
ku wolności