Wiersz, który zacząłem pisać w 2012 roku

Wiem, twoja niewinnie wyglądająca twarz
twoje wnętrzności
wysoko zawieszone słońce
masz pojęcie
jak bardzo zależy mi na pokoju na świecie
jak bardzo wzdrygam się
na samą myśl o wojnie
straszą nas
geopolityką i strategią
przepowiadają same najgorsze rzeczy
czytam te wszystkie mądre książki
oglądam Strategy&Future
staram się nie myśleć
jak oni
zdaje się na miłość
która jest w naszym domu
w każdym wypieku świątecznej rolady z makiem
twoim spojrzeniu
tak niezręcznie
obchodzimy się z przeszłością
jak przyszłością
teraz i tutaj
zawszy było
największym wyzwaniem
nawet nie masz pojęcia
jak bardzo boję się ludzi
którzy takim samym krokiem idą do urn wyborczych
jakby szli do do McDonalda
jak bardzo boje się fali imigrantów
jako kierowca ciężarówki
widziałem, jak narodziła się dżungla w Calais
setki młodych, zbuntowanych
gotowych na wszystko ludzi z Afryki
rzucali na drogę płonące śmieci
włamywali się do ciężarówek
wybijali szyby
niszczyli towar
(w 2012 roku za nieświadomy przewóz jednej osoby
firmie groziła kara w wysokości 2 tys. funtów,
a kierowcy 600 funtów)
z drugiej strony, wiem
tak jestem wychowany
zawsze należy pomagać ludziom
nawet nie masz pojęcia
jak bardzo staram się
odnaleźć w tych trudnych czasach
kiedy żony znanych piłkarzy
mówią nam, jak żyć
kiedy mocarstwa
rzucają do boju elitarne jednostki
aby za chwilę posłać na pewną śmierć
ledwo co wyszkolonych, 19-letnich żołnierzy
a dobrobyt oraz ubóstwo
nigdy nie były tak obdarte z godności
nawet nie masz pojęcia
jak bardzo boję się
rozległych wrzosowisk North York Moors
kiedy z całych sił wykrzyczę imię twoje
i przepadnie
bez echa.

    Calais, 2012/Łódź, 2024.