Hej Aniu
Podoba mi się! Najbardziej przemawia do mnie "czyste płótno" - od razu skojarzyło mi się z zabawką/tablicą, na której można było pisać lub rysować, a póżniej jednym ruchem wszystko wymazać, jak ten zapis na piasku u Ciebie - znów "czyste płótno". Tylko tu, rolę przesuwającego się suwaka, przejmują fale, pozwalające nam zacząć wszystko od nowa, wymazać to, co może było złe, namalować nowy obraz. Niestety, i tym razem zapis będzie nietrwały - przecież na piasku i chociaż "ulepiony z uniesień", to i tak wymknie się z falą, zagubi i nic po nas nie zostanie.
Ostatecznie odejdziemy, gdy ostatnie ziarnko piasku, ozdobione naszym "błękitem i złotem" - śladami naszego istnienia, w ludzkiej pamięci, zostaną "wypłukane" wraz ze śmiercią, ostatniej znającej nas osoby.
Pozdrawiam serdecznie po przerwie - Zbyś

Witaj Aniu
No wróciłem, chociaż inaczej, niż chciałem - opublikowałem wiersz "Bal", a miało być opowiadanie - niestety, nie mogę skończyć .
A dzisiaj wracam faktycznie z "inną perspektywą". Tak sobie myślę o tym "białym płótnie" i piasku - na mokrej plaży piszemy i rysujemy różne głupoty, pod wpływem chwili, emocji, dla żartu, wiedząc równocześnie, że zaraz fala "zabierze" nasze dzieło; stając przed płótnem - wahamy się, nie jesteśmy pewni, tak do końca, co chcemy namalować/przekazać światu, nawet jeżeli to jest tylko/aż czyjś portret - jak oddać charakter, urok, powab, czar, cechy właściwe "modelowi" - to tylko wydaje się proste, a musi różnić się od zdjęcia, być jak portret Doriana Grey'a.
Widzisz, takie myśli dopadają, gdy nie mam w pobliżu policyjnej pałki, żeby się obronić.
Pozdrawiam serdecznie - Zbyś