Bardzo mi się spodobało. Płynie dynamicznie. Jestem fanem krótkich utworów, małych form. Złapałaś mnie za serce. Mamy kontrast między biblioteką i doświadczeniem codziennym. Detale - to doskonale oddaje codzienność, zwyczajność, chociaż... kiedy czytał puentę z kosą sunącą po trawie to oczywiście wiem, że może chodzi o kolejny wiejsko-sielski i piękny w swojej prostocie detal, ale nie mogę wyzbyć się skojarzeń ze śmiercią. To też rzecz zwykła i może nie codzienna, ale naturalna. I tak mnie zatrzymała ta spokojna myśl o umieraniu, jako czymś oczekiwanym, pogodnym (w swoim czasie). Jeśli odjechałem za daleko, przepraszam. To koszenie to również skojarzenia z poezją Tadeusza Nowaka, a u niego nic nigdy nie znaczy to, co znaczy. Dziękuję, za dobre doświadczenie.