Raz serce ogniste jak z lawy,

Latami gaszone przez los.

Powoli codziennie zmieniało się w kamień,

Aż w końcu się zeschło na wskroś.

I tak żyło już uwięzione,

Bez żadnej nadziei na zmianę.

Spotkało miłość ognistą i dobrą,

Puściło zły kamień w niepamięć.

I dzięki miłości wróciła nadzieja,

Aż ciężko zapisać to w wersach.

Spędzając z nią czas czuło jej moc,

A skała pękała mu z serca