Ten mężczyzna niesie ususzoną różę w ręce. Prawdopodobnie zabrał ją z cmentarza, możliwe, że od swojej żony. Prawie mogę to sobie wyobrazić, jej zakopane palce próbujące go dosięgnąć; żeby oddać z powrotem to, co było jej podarowane w dniu, w którym stała się jednym z ziemią, którą żywią się kwiaty. Jest już tu ze mną tak dużo kwiatów, mówi, weź ją ze sobą, kochanie, weź ją do domu i włóż do wazonu, gdzie będzie mogła rozkwitnąć tak, jak powinna. Ciężko mi jest sobie wyobrazić, by on potrafił jej odmówić, dlatego mówi: dobrze, dobrze, jeśli tego chcesz, wezmę ją ze sobą i zajmę się nią tak, jak potrafię. W końcu ty zawsze tak uwielbiałaś kwiaty…

   I może uroni łzę lub nawet dwie, kiedy będzie daleko, daleko poza zasięgiem jej wzroku, daleko od dzikich kwiatów cmentarza. Nadal bardzo dobrze pamięta te dni, w których zbierali stokrotki z trawy, na której siedzieli, ich kości wciąż świeże i nowe, zawinięte w cienki, biały materiał koszuli, sukienki; ich kolory pasujące do płatków kwiatów. Nawet wtedy wiedział, że tylko kwestią czasu będzie, aż się zaczerwienią i staną uschniętymi różami, zabranymi z powrotem z cmentarza. Ale każdy kwiat ma swój własny czas na rozkwit, tak jak i na to, by zwiędnąć. 

   On nie potrafi wyobrazić sobie tego w żaden inny sposób; bo nie ma innego sposobu, niż przystosowanie się do panujących warunków, biorąc przykład z kiełków. Na razie po prostu cieszy się kolejną wiosną, niosąc ze sobą, z niezwykłą ostrożnością, to co zostało po jego miłości do tego świata, którą, mimo wszystko, nadal ma.