Wpatrzona w okno, jak zmoczona sroka w gnat, niewolnica Isaura:
– Co za paskudna, pochmurna i niechętna nam aura.
Rób, mój panie, co chcesz, ale nie będę kochać się w deszcz.
Na to on, zrywając się z łóżka i szarpiąc bokobrody:
– Jesteś, moja Isauro, niewolnicą pogody. Lecz uczynię, co mogę – słowo Leoncia! – byś zażyła gorącości mej miłości jak promyków słońca.
Tu zrzucił z siebie gwałtownym ruchem jedwabny, szkarłatny schlafrock, i w stronę Isaury kierując samczy, władczy wzrok, mrugnął czarnym (nawet za dnia) okiem, raz po raz, zbereźnie.
– A niech cię, mój panie – westchnęła, płonąc jak piwonia – licho weźmie.
– Później – warknął Leoncio niczym zgłodniały pies. – Teraz wezmę podomkę twą. I wziął, porywczo, jak to on.
Zasłoniła alabastrowymi dłońmi, nie chcąc siebie obnażonej widzieć, przepastne oczy.
Widok ten nieziemsko był przeuroczy, więc wpatrywał się w nią przez chwilę, drżącą – raz z zimna, raz z gorączki –  i nagą. I już miał ją…, jak to on, ale nagle lumbago dało podstępnie, acz niedwuznacznie znać – ku…  …ać! – o sobie.
– Wybacz mi, Isauro, dziś tego nie zrobię… Ale nie odchodź, zostań jeszcze chwilę, i podaj mi, z łaski swojej, mój schlafrock, bo nijak się nie schylę.
– To oddaj mi wprzódy peniuar, skoro nic w stanie nie jesteś dziś wskórać.
Choć wyglądała bez niego nago, że jest miłości głodna, cóż było biedakowi robić?… Bez słowa, zagryzając wargi, zbolały oddał i, z niemęskim grymasem bólu na twarzy, bezużyteczność swą w jedwabnej miękkości schlafrocka schował.
 
Kolejny odcinek będzie o tym, jak Isaura pomaga Leoncio wrócić do zdrowia.