Światłość w sierpniu.
Tytuł roboczy książki Faulknera był całkowicie inny. Pewnego sierpniowego wieczoru gdy Faulkner z żoną siedział na ganku i to ona zachwycona barwą i odcieniami światła w sierpniu, naprowadziła pisarza na docelowy i w jego mniemaniu właściwy tytuł. Tak też powstał tytuł, który miał podkreślać symboliczne i złożone znaczenie światła oraz miesiąca sierpnia w tej powieści. Dlaczego jednak Światłość w sierpniu miała być tak właściwa i ważna z punktu widzenia Faulknera!? Długo o tym rozprawiać, jak też z każdym słowem i zdaniem napotkamy okoliczności, które nie naprowadzą nas do celu, czyli rozwiązania znaczenie - jakby nie było zagadkowego tytułu. Wyraźnie daje się zauważyć, że Autor wiersza wybrał się w rejony powieści Faulknera, jak też - a być może przede wszystkim - w zakamarki stylu i etykiety. Czytając wiersz nie jesteśmy w stanie ustalić, co jest prawdą, a co fikcją - co tak naprawdę wydarzyło się pociągu relacji Gdańsk - Olsztyn. Zresztą, tak naprawdę Autor wiersza wcale nie zabiega o nasz komfort wynikający z chęci dotarcia do - powiedzmy, że puenty. Sam kształt wiersza - narracja oraz przestrzeń - są urzekające i tworzą klimat, w którym należy odnajdywać poezję. Posłużę się cytatem- Tygodnik Powszechny, autor Piotr Kofta - Pisarz, publicysta i krytyk literacki, i otóż:

Faulkner rozumiał, że powieść jako narzędzie artystyczne nie może służyć do wyrażania poglądów – służy do modelowania kontrolowanych kolizji ludzkich losów, do zderzania ze sobą całkowicie odmiennych wizji świata, do pokazywania, jak sfera mitu wpływa na rzeczywistość. Powieść to laboratorium, w którym eksperymentuje się z prawdą, nie stając po niczyjej stronie.

Zatem kształt rozpatrywanego tutaj utworu, nabiera znaczenia tylko i dopiero wtedy, kiedy zrozumiemy, że dzieje się i najczęściej nie zawsze zgodnie z proporcją naszej, powiedzmy, że wewnętrznej i zewnętrznej równowagi. Niedomówienia. Niejednoznaczne charakterystyki. Dużo, bardzo dużo - często nawet zbyt dużo miejsca na domysły oraz interpretację. Białe przestrzenie po i przed, - przed i po każdym quasi-wersie pozostaje niedosyt, a nawet pewne podrażnienie -- ale może ten najlepszy, a może nie... A może dlaczego...?! Wiersz zdecydowanie zasługuje na uwagę. Z przyjemnością przeczytałem i równie przyjemnie było napisać swoje zdanie. Oczywiście, zanim dam swoje słowo - czytam wiersz razy kilka. Niejednokrotnie, gdy powracam do wiersza odnajduję nowe okoliczności. W tym wierszu można przebywać bardzo dużo razy... Pozdrawiam.

Zawsze warto jest próbować i angażować się w różne style, jak formy. Myślę, że to jest zasadnicza próba zanim dokopiemy się do swojego stylu. Zrozumieć swój kod i przełożyć na poezję. To wymaga wysiłku, jak przede wszystkim sporego oczytania i przebywania z samym sobą, jak oczytania-- dzieł klasyków i dalej współczesnych poetów. Pozdrawiam. Aczkolwiek I często dobrze jest nie wiedzieć tego wszystko i robić po prostu swoje. Naturalnie i bez żadnego bagażu w postaci wiedzy. Historia sztuki zna przecież wiele takich przypadków.