Alchyn wiedział,‭ ‬że jest inny,‭ ‬dręczony przez niewidzialne demony niewinności.

Słone powietrze owinęło się wokół jak znajomy uścisk,‭ ‬gdy patrzył na rozległą przestrzeń krzaków i drzew.‭ ‬To miejsce z pulsującymi w rytm‭ ‬teoryi korpuskularno-falowych i niekończącym się horyzontem,‭ ‬dawało ukojenie jego udręczonemu umysłowi.‭ ‬Tutaj odnalazł eteryczną symfonię wiatrów,‭ ‬splatających harmonie wszystkich dźwięków.‭ ‬Co‭ ‬odnajdywało w nim ciszę.

              Każdego wieczoru,‭ ‬gdy pastelowo-czerwonawe odcienie zmierzchu malowały niebo,‭ ‬Alchyn zwietrzałymi schodami schodził na brzeg tej samej rzeki.‭

Z każdym krokiem bicie jego serca synchronizowało się z szumem i szelestem‭ lekkiego‬ nurtu rzeki.

Alchyn zamknął oczy i wyciągnął ręce,‭ ‬jakby wzywał niewidzialnego dyrygenta swojego rozbitego umysłu.‭ ‬A gdy wiatr‭ ‬pieścił‭ ‬jego‭ ‬twarz,‭ ‬z ust jego wydobywała się melodia,‭ ‬rozbrzmiewająca wśród pustego nabrzeża rzeki.

Tam pod rozgwieżdżonym niebem,‭ ‬zaaranżowała swoje fragmentaryczne myśli,‭ ‬obejmując je zamiast odrzucać ich istnienie.

W tej symfonii znalazł ukojenie.‭ ‬Dźwięk przenosił jego ból w empatycznej narracji.‭ ‬Miał nadzieję,‭ ‬że nieliczni inni przemierzali także,‭ ‬swoje‭ ‬pokręcone symfonie.

         I tak wydobywał z siebie ten śpiew,‭ ‬a raczej zawodzenie ranionego zwierzątka.‭ ‬Dźwięk dryfował wraz z prądami nocy,‭ ‬mieszając się z rozbijającymi się falami.

Lecz gdy Melodia unosiła się w powietrzu,‭ ‬przenikała do serc tych,‭ ‬którzy wędrowali w pobliżu‭ ‬– być‭ ‬może przyciągnięci eterycznymi pieśniami,‭ ‬które rozbrzmiewały w mroku.

Symfonia,‭ ‬do której‭ ‬teraz‭ ‬dołączył chór głosów,‭ ‬przekształciła się w zbiorową tęsknotę za zrozumieniem.‭ ‬Fale,‭ ‬niegdyś samotna publiczność,‭ ‬teraz rozbijały się i śpiewały w harmonii.