Gniew

Gniew, jak ogień, spoczął na mym czole,  

Płomienie wewnątrz mnie bezlitośnie trawią,  

Mocny jestem, lecz w duszy mojej pole,  

Wzburzone wody ból ten objawiają.

Na czołach moich ślad gorąca blizna,  

W jej płomieniu dusza ma spłonęła,  

Emocje, niczym rzeka, wolno płyną,  

Rysując podział, co w sercu się zbudziła.

Jak węzeł ciepła, w ogniu zrodzony,  

Lecz zarażony chłodem bezlitosnym,  

W mym wnętrzu ród ból niepokojony,  

Przekazując gniew, uczucia rosną w nim.

Codziennie gniew w sobie czuję,  

Gdy imię Zbawiciela wypowiesz mi,  

W chwilach ostatnich, w zgrozie swej,  

Trwoga istnienia w szczytach tych dni.

Boleść dojrzałości, co czoło uderza,  

W sercu wyznań kluczowe elementy,  

W żyłach, tętnicach życie się mierzy,  

W krwi, co płynie przez dni ciemne i święte.

W potędze gniewu, co świat wstrząsa,  

W ogniu emocji, co serce zapala,  

Niezwykły ten los, w bólu skomponowany,  

Wiersz epicki, co w duszy pozostaje.

W rozszalałym wichrze, wściekłym i dzikim,  

Myśli rozwiane jak liście jesienią,  

Gniew narasta, w potoku słów bezlik,  

Rozpędza burzę, co w sercu się zmienia.

Gniew ten płonie, wciąż się rozpala,  

Niczym ogień, co wiatrem zasilany,  

Wznieca płomienie, w sercu rozlega,  

Ból i złość, co na zawsze pozostaną.

W ciemnościach nocy, gdy cisza panuje,  

Gniew mój budzi się, nie daje wytchnienia,  

Czuję, jak w głębi duszy miarowo faluje,  

Raniąc i krzycząc, bez litości zmienia.

W poszukiwaniu spokoju, w otchłani serca,  

Gniew mnie prowadzi, choć chcę go zgasić,  

W krainie myśli, gdzie każde słowo krwawi,  

Zostawia ślady, co długo się nie zatrze.

Ale w tej burzy, w ogniu i gniewie,  

Siła się rodzi, w sercu nieustannie,  

Z bólu i złości, z ciemności i strachu,  

Powstaje moc, co w duszy trwa niezmiennie.