chwytam się brzytwy,
chociaż jeszcze nie tonę,
czuję pieczenie, ostrze kreśli
nową linię życia.
 
krople krwi, jak mój niepokój,
spływają na białą kartkę,
tworząc niewyraźne obrazy.
 
gdy zastygną,
rozpocznie się proces gojenia.
to trochę potrwa,
jak długo – nie wiem.
 
a gdy odpadnie ostatni strup,
skóra będzie tam delikatniejsza,
droga prostsza,
z celem, który sam wybiorę.