rankiem

śniadanie – pajda świeżego, chrupiącego chleba i szklanka

zimnego mleka.

by mieć siłę na

rowerowe wycieczki nad rzekę,

nasze kąpielisko, ale dopiero po św. Jana,

trzy razy „w imię ojca…” i do wody.

słońce suszyło nas na parzącym asfalcie,

tak miękkim, że można było odbić ślady stóp.

spędzaliśmy tak całe dni –

beztroska.

popołudniem

wyprawy na jagody, kilka poziomek nawleczonych na źdźbło paproci –

składniki na najlepsze pierogi,

na myśl o których przestawały

swędzieć bąble po komarach.

jedynym zmartwieniem było wrócić na obiad.

wieczorem

w polu kukurydzy zabawy w chowanego,

bitwy na jarzębinę lub czarny bez…

za koszulką dzikie jabłka lub ulęgałki,

nad łąką mgła,

w powietrzu zapach żniw.

leżąc w trawie, podziwialiśmy nocne niebo –

zasypiając przy

żabio-cykadowych koncertach.