Świst i ślizg, siorbiąc drzwi
autobusu wbiły mnie do wnętrza.
Podbiegłem do ubabranej błotem szyby
na końcu klatki wlokącej się przez noc.
Tam ty, patrzyłem tonąc, nie byłaś.
Pamiętam miękkie plamenki śniegu
niknące na nosie i zewnętrznej tafli:
„Zaśnij, zejdź, zazęb się w oponie!” –
słyszałem wmieszany w szum gumy
zawzięcie wirem łzawiącej w asfalt.

zawsze
          gdy wsiadam                   tam
                                 do autobusu
             szlam pam pam
                                      z pulsu          butów
                                                  spada
            spada na podłogę a ja
                                       za nim w bieg
            śnieg        przemieszcza się
                                                        przez szkielet
                      i wał napędowy         przegibkiem
                                                w oś
                                                      aż do opon i felg
                     prosto w to coś w piaście
                                                             jak muszla
                                               wirujące
                              trzeszczące
                        ślimaczące się po mieście
                                              i ach dokąd to dokąd to
                                              tak ćwierka koliber
                            i wiruje to jajko tak w kółko drżące
                i wiatr w róży i kolce
       i kolec w oku co ćwierka
       a ja
             w kółko tam
                                gdzie nie byłaś
                                                        tam
                                                              nie mam
zawsze

To koło wciąż wyciąga nić z powiek i kory,
gdzieś z głębi hipokampu – lepką i świetlistą:
śliską, gdy przebiega przez puls piór kolibra –
wyrywa je po jednym, co dzień z jakiejś pory
później krwią napęczniałej pod powierzchnią czystą
ptasiego upierzenia. A ja muszę wybrać
pod swoją nikłą lampką, co z tym wszystkim zrobić?
Czy może powinienem starannie świat zamieść?
lub też dać kolibrowi spokój ruchem zwinnym?
albo z pobliźnionego rastra gęstych drobin
pod piórami ptaszyny wyhodować całe
zimne ciało kurczaka. Kleisty i płynny
stan powiek noc przeszywa – jak być zapomniałem...
I wtedy sen rozdziera rwana karoseria:
w odsłoniętej przestrzeni boku autobusu
kwili małe dzieciątko, w które piórek seria
ułożyła się w mroku – sama, bez przymusu,
a na leżącej blasze układa się z zimnych
rys: „nieważne, co zrobi z tobą świat i pamięć,
ważny jest tylko ten dar, co możesz dać innym”.