Promienie słońca nie rozświetlają już tej jesieni. 
Znicze na grobach pogasły, zmarli zapomnieni.
Chmury bezbarwne wiszą nad naszymi głowami, 
A gęsta mgła nie przepuszcza słowa między nami.

I ptaki zmarźnięte o świtaniu fiukać przestały. 
Widać już im marno tu było i odleciały. 
I pola są już puste i drzewa nagie stoją, 
A ja na ulicznej kałuży widzę twarz twoją. 

Wiater mroźny z parku przegnał wszystkie liście złote. 
Teraz trawa zamiast nimi przykryta jest błotem. 
Deszcz mży bezustannie, a przez to wszystko ciemnieje. 
A ja wciąż czekam aż między nami coś się zadzieje. 

Opadłe z drzew owoce nie zebrane już pogniły. 
Jak marzenia nasze wszelkie w błoto się zmieniły. 
I nie ma już żadnej nadziei na lepsze jutro, 
Bo cały czas myślę o tobie i jest mi smutno.