Biegała beztrosko po łąkach,

kakao spijała o świcie. 

Jej włosy splecione w postronkach. 

Kochała, och jak kochała życie!

Twarz miała zdobioną uśmiechem, 

a w oczach gwiazdy błyszczące. 

Dusza jej niesplamiona grzechem 

i myśli jasne jak słońce. 

Dziś budzi się w innym już świecie,

los zsyła nań ból i cierpienie. 

Pożegnać trzeba to dziecię, 

nadeszły chmury i cienie.

Wstań proszę z kolan dziewczyno!

Walcz o swój uśmiech, o siebie. 

I uwierz, złe moce przeminą.

Spotkamy się jeszcze gdzieś w niebie.