Moje ciało pozostawało głuchonieme
przez zbyt długi czas.
Przeczucia, przed chwilą poczęte,
ginęły bez krzyku, wbrew czułości,
na przekór szeptaniu.

W sercu, rozchełstanym niby usta,
które karmiły mnie
świeżymi, ciepłymi słowami, czaiło się
pojednanie, dominowała pokuta.

Usiłowałam ukryć wykradziony lęk -
subtelność
dostatecznie krótkotrwałą,
aby pobudzić piękno, odkryć pożądanie.

Nagi wiatr usiłował wydrzeć krzyk,
lecz wiem: żądza nie kojarzy się
z uwielbieniem,
nie przypomina czasu,
który powstrzymał się na moment
przed kolejną godziną.

Nauczyłam się oddychać, moje serce
podkochuje się w gwiazdach -
czy to niewinna garść
ognia sprawia, że omijam przyszłość,
nie przyznaję się do czystości?

Poranek zasłużył na zderzenie
dwóch dusz - nie jestem już tą czarną rzeką,
niosącą spełnienie niewierzącym,
wyrozumiałość dla wyobraźni.