Pod niebem burz, gdzie pioruny tańczą,
Dwoje serc bije w rytmie szaleństwa.
Ona – ogień, co płonie bez końca,
On – wiatr, co niesie zapach nieba.
 
Ich miłość to sztorm, co łamie ciszę,
Fale pragnień rozbijają brzegi.
Raz ich zbliża, raz rozdziela siłą,
Jak magnesy o odwrotnych biegunach.
 
Lecz gdy noc kładzie swoje ramiona,
Znów się splatają w żarze tęsknoty.
Bo choć ich łączy chaos i ogień,
To właśnie w burzy odnajdują spokój.