Dzisiejszego wieczora przez pomyłkę
popełniłam życie.
Tuż przed pójściem spać
sprawdziłam, czy wszystkie myśli
znajdują się na swoim miejscu.

Śniłeś mi się, skąpany
w purpurowy, niecodzienny oddech -
to było podstawą
dla dalszych planów
na przeszłość.

Trwała we mnie melancholia jutra -
dość pobliska, żeby światło
obróciło się przeciwko.
Potrzebuję Twojej wolnej woli;
nie mogę się doczekać, aż wspomnienie
odszuka wyjście awaryjne.

Ciepło, gorąco w serce.
Jeszcze cieplej w słowa, które uwolniły się
od myśli. Prosta jest granica
między Tobą a światem.

Wykrzyczałam Cię mimo woli -
mimo skrupułów, bez ceregieli.
To tylko kolejna śmierć, nic więcej.