Widzę gwiazdy, które świecą jasno jak latarnia. Ich światło odbija się od ziemi. Niebo wtajemnicza mnie w swoje intrygi i zagadki. Czy ja je rozumiem?
Ciarki przemieszczają się po moim ciele niczym mrówki. Jestem istotą, która rozmawia z tym, co nie jest możliwe.
Noc jest niczym kobieta pełna tajemnic, która skrywa swoje zamierzenia, a głośno o nich nie mówi. Dzień jest niczym dziecko, cieszące się życiem, pełne energii.
Jestem niczym noc – mam swoje zamiary i tajemnice.
W domach pozapalane są światła, słychać jakieś rozmowy ludzi.
Nie dołączam się do nich. Idę swoją własną ścieżką. Jak kot – robię, co chcę.
Zmieniam się każdego dnia.
Noc wyposażona jest w magiczną moc hipnotyzacji.
Chwila jest tak ulotna jak mgła. Otacza mnie magia – magia, której nie znam, a się jej nie boję.
Uczę się rzucać zaklęcia pełne uroku poprzez fale energii z dnia i nocy.
Kładę się na ziemi i zamykam oczy. Wyobrażam sobie, że jestem na plaży, gdzie woda muska moje ciało, a tu nagle budzi mnie szum wiatru.