Nie odwracając głowy

Nie odwracając głowy, oglądam dokoła,

to, co już przeminęło i to, co nadchodzi.

Próbuję dostrzec tego, który do mnie woła,

nie potrafię określić, skąd ten głos dochodzi.

Widzę ludzkie postacie we mgle znikające,

jakieś widzę zdarzenia, których nie pamiętam.

Stoję pośród oparów a nade mną słońce,

nie ogarniam tego, zaczynam się lękać.

Ten głos wołający od ludzi pochodzi,

a może to jęki mojego sumienia?

Mogłem kiedyś niechcący żyjącym zaszkodzić

I to oni wzywają mojego imienia.

Zaglądam w głąb siebie, wertuje w pamięci,

aby znaleźć odpowiedź na moje pytanie.

Kto mnie woła, dlaczego — czy to wszyscy święci,

jakie dzisiaj stawiają przede mną zadanie?

Stoję taki bezradny, wielce zagubiony,

chciałbym odpowiedzieć na jego wołanie.

Nie odwracam głowy, zerkam w różne strony,

chcąc, aby ustało to nawoływanie.

Muszę się przebudzić.