Przenikliwy wiatr muska moje włosy, oplatając je swoją niewidzialną siłą. Stoję w bezruchu, pozwalając, by otulił mnie swym chłodem. Zastanawiam się nad sensem życia – znikam w nim jak cień pochłonięty przez światło. Zagubiona, nieobecna myślami, szukam wyjścia. Pragnę odnaleźć metę, choć nie wiem, dokąd mnie poprowadzi.

Jestem ulotna jak mgła w przestworzach – pojawiam się na chwilę, po czym znikam. Życie to ciągłe wzloty i upadki, lekcje zapisane w drobnych chwilach codzienności. Deszcz spływa po moich włosach, a ja czuję, że mogę płakać bez wstydu. Krople wody stają się tarczą, kamuflują moje łzy niczym kameleon kryjący się przed niebezpieczeństwem.

Czym jest życie? To pulsująca esencja istnienia – wspólna dla ludzi i zwierząt, dla każdego, kto oddycha i czuje. Drzewa kołyszą się w rytm smutnej melodii wiatru, a ja wsłuchuję się w ich niemą opowieść. Odkryć sens życia to jak odnaleźć skarb – cenny, lecz trudny do odnalezienia. Może istnieje tuż obok, a może wciąż trzeba go szu

kać