Noc otula mnie jak matka dziecko, delikatnym, aksamitnym płaszczem ciszy. Patrzę przez okno, wypatrując gwiazd na niebie – migoczących niczym rozsypane diamenty na czarnym aksamicie. Dreszcz pozytywnych emocji przechodzi przeze mnie jak stado mrówek tańczących na skórze.

Łóżko stojące obok okna kusi mnie swoim miękkim objęciem, woła cicho jak szepczący wiatr wśród liści, ale nie chcę mu ulec. Lampka nocna świeci jasno jak słońce zamknięte w szklanej bańce, próbując przegonić cienie, które tańczą na ścianach.

Chociaż czasami noc bywa straszna, nie boję się jej – otula mnie swym aksamitnym welonem, szeptając do ucha opowieści, których dzień nigdy nie usłyszy.

Bijąc się z myślami, czuję się jak żeglarz na wzburzonym oceanie, walczący z falami niepewności. Czy jutro będzie pogodnym niebem, czy burzą w szarych chmurach? Walczę jak wojownik ninja na arenie cieni, broniąc swojego spokoju przed sztormem myśli.

O światło nocy, o gwiazdo na niebie,

bądź moim kompasem w ciemności.

Tyś moim światłem, tyś drogowskazem,

rozsyp iskry na niebie i pokaż mi drogę ku świtowi.

W pokoju, niczym samotny aktor na opustoszałej scenie, opada płatek pachnącej, czerwonej róży – jakby chciał zatańczyć ostatni taniec z ciszą.

Siedząc na parapecie, wypatruję życia wśród martwej ciszy. Może przeleci nocny ptak? Może przebiegnie kot, rzucając cień na uliczne latarnie? Ale nic się nie dzieje – cisza jest jak gęsta mgła, która wlewa się przez okno i wypełnia przestrzeń, dławiąc najmniejszy szept.

A jednak… słyszę coś. Nie z zewnątrz, lecz w sobie.

Głosy w mojej głowie szepczą jak ciepły wiatr wśród zbóż:

"Nadejdzie lepsze jutro."