„Światło i Cień”

Jestem tchnieniem własnego ego,
iskrą zagubioną w otchłani wszechistnienia,
podążam śladem cienia, co drży na ścianach nocy,
niosąc brzemię czasu, którego nie można zatrzymać.

We mnie – księga Rodzaju wypisana ogniem i milczeniem,
żywota pamięć, co jednocześnie trwa i się zaciera,
jak litery ryte w piasku przed nadejściem burzy.
Bo oto jestem i nie jestem,
w półśnie zawieszony między jawą a nicością,
jakby istnienie moje było jedynie echem
rozbrzmiewającym w pustych korytarzach wieczności.

Lękam się, patrząc w zwierciadło,
bo odbicie moje oddycha za mnie,
a w jego oczach – tysiące moich upadków,
wszystkie drogi, które obróciły się w popiół,
wszystkie wersy modlitw, które nie znalazły odpowiedzi.

Człowiek pogryzł psa, który go strzegł,
wyrzekł się bestii w sobie, by stać się gorszą bestią,
błądzi teraz wśród ruin własnych decyzji,
z gorzkim żalem, co obciąża mu kark
jak łańcuch zimnego żelaza,
skuty z niedokończonych myśli, z zaprzepaszczonych dni.

A ja? Ja idę dalej, kolego,
w stronę światła, lecz z cieniem pod ręką,
bo nawet blask nie istnieje bez mroku,
a cień – to tylko wspomnienie światła,
które kiedyś zdawało się płonąć wiecznie.

Myśli burzą we mnie spokój,
jak wzburzone morze, które nie zna brzegów.
Duch zwątpienia zamiera we mnie jak głaz,
martwy i zimny, jakby serce z kamienia miało kiedykolwiek zapłonąć.

Umieram powoli, lecz wciąż pędzę naprzód,
jak lokomotywa, której stalowe serce
bije rytmem setek popełnionych błędów,
rytmem dni, które paliły się w ogniu mojej wędrówki.

Życie ciężkie jak stal, a jednak – niosę je,
jak Atlas podtrzymujący niebo,
choć plecy mam strzaskane, a dłonie okaleczone.

Ale na końcu… na końcu odejdę lekki jak piórko,
bo zrzucę grzech z ramion,
które dźwigały więcej, niż było przeznaczone,
które budowały, niszczyły, tworzyły… i uczyły się kochać.

Stanę tam, gdzie cisza nie jest pustką,
gdzie światło nie pali, lecz koi,
gdzie cień przestaje być wrogiem,
a ja – stanę się wiatrem, stwórcą i pyłem.

A może niczym.
A może wszystkim.