Niedocenione

Niedocenione chwile dzieciństwa beztroskiego

spędzone na zielonej i ukwieconej łące

minęły bezpowrotnie wraz z wiekiem dorastania

jak zachodzące wieczór czerwone, krwawe słońce.

Młodość niedoceniona w drodze do dorosłości

pełna wzlotów, upadków w poszukiwaniu celu

niepozbawiona smutku, radości oraz złości

wobec osób najbliższych i przyjaciół niewielu.

Dorosłe życie również nie zawsze doceniane

przemija z niedosytem przechodząc w wiek starości

pamięć wspomnienia nosi jak gdyby rozmazane

wzrok i słuch już zawodzą, pobolewają kości.

Niedocenione zdrowie zaczyna być wspomnieniem

starość jak Intercity wciąż przez kalendarz gna

niech ci, co na nas patrzą wciąż będą pod wrażeniem

jaką przyjemność sprawia nam ta życiowa gra.

Doceńmy swoje życie, choćby nie było doskonałe.