Opowiadanie sześćdziesiąte pierwsze

Palec w kole

Od czasu do czasu trzeba jechać z autem na warsztat. Wymienić olej, zrobić hamulce, czy wymienić opony. Ja zwykle jeździłem do zaprzyjaźnionego mechanika w osiedlu Strusia. Obserwowałem pracę mechaników, bo w tym warsztacie było to możliwe. Byłem cały czas obecny podczas naprawy i mogłem na bieżąco konsultować potrzebne do wymiany elementy. Tym razem przyjechałem w celu wymiany hamulców. Zakupiłem komplet klocków i szczęk oraz płyn hamulcowy.

Mechanik wymieniał elementy i za każdym razem mocno kręcił kołem, żeby sprawdzić, czy nie obciera. Kiedy wyszedł do sklepu obok po jakieś opaski, czy sprężynki postanowiłem też pokręcić sobie kołem. Włożyłem palec głęboko w felgę koła i pokręciłem dookoła. Szkoda, że nie zauważyłem, że mechanik wyciągał palec z felgi podczas kręcenia. Ja nie wyciągnąłem i złamałem palec, kiedy felga z moim palcem zatrzymała się na zacisku klocków hamulcowych. Ból był przeokropny, ale starałem się ukryć przed wracającym mechanikiem swój problem.

Z dziwnym wyrazem twarzy podziękowałem za wykonaną robotę i poszedłem do kasy uiścić należną opłatę. Potem z jeszcze głupszą miną wróciłem po odbiór samochodu. Nikomu nic nie powiedziałem. Opuchnięty palec starannie chowałem przed oczami rodziny i znajomych. Do czasu. Kiedyś zauważyli siny paznokieć i lekko krzywy paluch, ale ich okłamałem. Wstyd mi było przyznać się do własnej głupoty. Do dzisiaj ten palec jest krzywy.

Kiedy o tym pomyślę przypomina mi się wiersz Aleksandra Fredry

„Małpa w kąpieli”. Jest tam strofa mówiąca o jej inteligencji, cyt.

„Fraszka! – Małpa nie cielę

  Sobie poradzi:

  Skąd ukrop ciecze,

  Tam palec wsadzi”

 Czy nie powinienem być nieco mądrzejszy od małpy?

Opowiadanie sześćdziesiąte drugie

 Torba mi się zaklinowała

Pracując w różnych miejscach, często przemieszczałem się środkami komunikacji miejskiej. Przeważnie tramwajami, ale zdarzało mi się również jeździć autobusami linii 139. Pamiętam, jak jednego popołudnia wracałem z Nowego Gmachu Muzeum Narodowego w Krakowie do mieszkania teściów na osiedlu Jagiellońskim. Wsiadłem do autobusu  i usiadłem na pierwszym wolnym siedzeniu. Siedzenie zamontowane było na nadkolu autobusu i trochę trzęsło, ale nie musiałem stać, zwłaszcza że na ramieniu miałem dużą torbę podróżną typu „Jamnik”. Sporo się w niej mieściło i była całkiem wygodna. Jeżdżąc z jednej roboty do drugiej potrzebowałem sporo do niej zapakować, gdyż w tym czasie nie miałem własnego samochodu. Najpierw trzymałem torbę na kolanach, ale była dość ciężka, więc postawiłem ją na podłodze, między siedzeniami. Z czasem torba lekko przesunęła się pod siedzenia przede mną. Nie zwróciłem na to uwagi, bo miałem jeszcze do przejechania kilka kilometrów. Na przystanku przy Cmentarzu Rakowickim wsiadła starsza pani i od razu skierowała się w moim kierunku.

— Ustąpi pan miejsca starej, schorowanej babci?

        — Oczywiście, odpowiedziałem i złapałem za uszy mojego „jamnika”.

Torba jednak wsunęła się pod poprzedzające mnie siedzenie tak daleko, że nie mogłem jej wyciągnąć. Kobieta już podniesionym głosem zapytała:

— Zwolni mi pan to miejsce?

— Tak, chwileczkę!  — odpowiedziałem  — siłując się z torbą.

Zniecierpliwiona kobieta już prawie krzykiem zapytała:

— Długo mam czekać?

Torba lekko drgnęła.

— Niechże pani chwileczkę zaczeka, bo mi się torba zaklinowała.

W autobusie dało się słyszeć głośny śmiech. Starsza pani skorzystała z innego wolnego miejsca, a ja wyciągnąwszy torbę spod siedzenia, już do końca trasy nie usiadłem.

Przemyślałem na spokojnie swoją odpowiedź i sam zacząłem się śmiać, bo można ją było różnie zinterpretować.

Po mniej więcej dwóch miesiącach kupiłem kolejne autko, tym razem był  to Fiat Punto. Wyglądał nieźle, ale miał ukrytą wadę, o której ja nie wiedziałem.

Opowiadanie sześćdziesiąte trzecie

 Czy to moja wina?

Podróże środkami komunikacji miejskiej wiązały się z pewnym ryzykiem. Zdarzało mi się zasnąć i jeździć w kółko. Zostawić parasol albo torbę wysiadając pospiesznie z autobusu bądź tramwaju. Wsiąść do autobusu, który ku mojemu zdziwieniu nie zatrzymywał się na właściwym dla mnie przystanku, albo pojechał inną, niż sobie wyobrażałem trasą. Czasami po czterdziestu ośmiu, a w latach 2000 i 2001 nawet po sześćdziesięciu godzinach spędzonych w pracy i na szkoleniach naprawdę nie miałem siły  stać kilkunastu kilometrów i jeżeli było wolne miejsce, to siadałem. Mój wiek wskazywał jednak na brak przywileju zajmowania miejsc dla starszych pasażerów.

Większość takich dni mijała spokojnie i bez przeszkód  dojeżdżałem do domu. Był jednak jeden taki dzień, który zapamiętałem.

Była może godzina piętnasta. Wracałem do domu po małym maratonie sześćdziesięciu godzin z rzędu i korzystając z wolnego miejsca, zająłem je. Obok mnie, przede mną i za mną siedzieli równie młodzi ludzie. Nie zwracałem specjalnie uwagi na stojące osoby. Byłem zmęczony.

Po chwili usłyszałem jakiś męski głos. Człowiek mamrotał coś pod nosem. Zacząłem się wsłuchiwać w ten bełkot;

 — Jaka to teraz kultura, młodzi siedzą, a starzy muszą stać. Nikt człowiekowi nie ustąpi.

Odwróciłem się, żeby zobaczyć, do kogo kierowane są te słowa. Mężczyzna jednak mówił sam do siebie, ale w taki sposób, żeby inni pasażerowie to słyszeli. Spojrzałem dookoła. Siedzenia zajmowali prawie sami młodzi ludzie, niektórzy znacznie młodsi ode mnie. Mężczyzna kontynuował swoje narzekania. Nie wytrzymałem i nerwowo odwróciłem się w jego stronę.

— Do kogo pan to mówi, do mnie? — zapytałem.

— A jak pan myśli? — odrzekł facet.

— Daj mi pan spokój, tam siedzą młodsi ode mnie —  odpowiedziałem i odwróciłem się do szyby.

— Pan wie, kim ja jestem? Jestem profesorem! — głośno wykrzyknął mężczyzna.

Odpowiedziałem równie głośno i zdecydowanie:

— Ale, czy to moja wina?.

Młodzi ludzie parsknęli śmiechem, a pan profesor przesiadł się do drugiego wagonu.

Wiem, że to było niegrzeczne, ale byłem wtedy zmęczony i zdenerwowany.

Gdyby mnie poprosił, na pewno bym mu ustąpił.