Rozpuszczam się w twoim spektrum,
czuję wyraźniej, strach zwalnia
uścisk, palce wyłapują iskry
spomiędzy poplątanych zmysłów.
 
Szkołę przystrojono kolorami nieba.
Zza błękitnych balonów nie widać
drobnej twarzy, ale twój oddech
promienieje zachwytem.
 
Mamo, jestem autyzmem. Cichnę,
krótka sonda spojrzeń i wybuchamy
śmiechem, nikt nie zauważa,
że na chwilę pęka mi serce.
 
Splatamy dłonie. Idziemy razem
w nieskończoność.