Ciekawy ten stan zawieszenia, gdy nic się nie dzieje, choć, msz, żyjemy w nader
ciekawych czasach, gdy dzieje się aż nadto wiele, zatem jeśli możemy pofantazjować
na temat takiego błogostanu, to doprawdy super, a jeśli go doświadczamy, to tym bardziej.
Co prawda, zupełny zastój mógłby świadczyć o naszym niebycie,
bo dopóki istniejemy, to zawsze coś nas uwiera, a nawet boli, msz...

Zresztą nawet Szymborska o tym pisała, w jednym ze swoich wierszy.
Co do zapyziałości mentalnej, to zależy co ktoś przez nią rozumie,
jeśli historię, przeszłość czy tradycję nazywa tym mianem,
to tylko można mu współczuć, w moim odczuciu, bowiem,
ten co wstydzi się korzeni i swojej plemienności,
nigdy nie zrozumie czym jest własna Ojczyzna,
a co do do tego, iż łatwo przypinamy innym łatki,
i np. gdy cenimy pewne wartości, to nazwą nas dewocją,
choć nie jest to nasza bajka, albo, gdy
np. kumpel z kumplem spotka się w barze i poklepie
wylewnie, to ktoś inny widząc tę parę
stwierdzi, że to zażyłość ponad miarę, to niestety
tak bywa i to często, iż ludzie
chętnie te łatki przypną.

Tak sobie myślę, że najgorsze by było, gdybyśmy
wszyscy wychodzili spod jednej sztancy, a czasem
mam wrażenie że są tacy, którzy by tego chcieli
jeśli pragną, by istniał li tylko jeden obrazek,
który wszyscy powinni oglądać,
a te, które są niewygodne trzeba zdeptać i stłamsić...

W moim odczuciu każdy ma prawo do życia
i do wolności, również, a wolność zaczyna się od
wolności słowa, wolność życia gejów też jest ok,
pod warunkiem, że nie będą tym, którzy nie odbiegają
od tzw, większości na siłę wmawiać, iż ta większość
ma się zachwycać propagowaniem tej inności.

Ona ma prawo istnieć, ale msz, nie ma prawa
wciskać innym tego, iż najlepiej, by świat
zmieniał się w kierunku, gdzie to inność
dyktuje większości co ma robić...

niech każdy żyje jak chce, ale niech nie
będzie obsceniczny i arogancki na tle
swoich odmienności, atakując przy tym
tych, którzy ich nie mają.

Pozdrawiam.

Wiersz można byłoby, w pewnym sensie, uznać za przewrotny, ale jest on jednocześnie zaprzeczeniem tej przewrotności. Zupełnie jak człowiek albo jego natura, bo dla mnie tekst staje się trochę analizą natury człowieczej. Trafione w punkt spostrzeżenia wynikające z pozoru przypadkowej autoanalizy podmiotu lirycznego stają się punktem odniesienia dla mnie jako czytelnika, odbiorcy, dlatego pozostaną cenne, warte zatrzymania. Mój komentarz zakończę fragmentem z wiersza, w mojej ocenie wyjątkowo celnie oddaje to, co wydarza się w tym utworze, między twórcą a odbiorcą : " nic, tylko leżeć i się przejmować".