Kiedy chmury jak kruki -
zamiast słońca na niebie,
tylko serce podpowie,
jego drgania są szczere.

Nawet jeśli motyla
kruchość ciebie przestraszy,
nie wierz słowom proroczym.
Wyrwij je, niczym chwasty.

Aż po latach zanikną
wszystkie pędy i słoje,
żeby "nasz pan Mateusz"
się na nowo odrodził.


***

II wersja /bardziej rozbudowana i opisowa/


Pełna pokory, bez fajerwerków,
mocna, aż po sam serca koniuszek.
Ktoś rzekł - roślinom jest niepotrzebna,
lecz nie uwierzą, nie będą słuchać.

Leniwie lata upłyną razem,
nim czart diabelski wsadzi kopyto.
Znikną znajome ściany i twarze -
by wegetację mógł poczuć, widzieć.

Wreszcie celebra, czas uświadomień,
palce na ciele płoną kobiecym.
Na pokuszenie oczy wabione,
męska istota wychodzi z cienia...

Na koniec światłość, nagłe olśnienie -
już nie roślinę, lecz Mateusza
widzą, co wzrokiem potrafił, gestem
wskazać, że wiara, miłość są cudem.