Przez chmury rubinowe, boleśnie spuchnięte
I przez obłoki żalem spęczniałe daremnym,
Przez welony szarości nad miastem rozpięte
I niby krwią przesiąkłe sadzy haftem ciemnym
 
Wejrzeniem zadziwionym patrzy słońce rude
Na domów i pałaców istnienia rozdarte,
Złamane kości katedr, kiedy brakło cudu
I krypty łopatami wybuchów otwarte.
 
I kryje złote oczy za mglistą woalką,
Wzrok odwraca od dzieła ognia i zniszczenia,
Od tej pod stosem cegieł nadpalonej lalki,
 
Zgubionej rękawiczki w kolorze cierpienia.
Zaś niebo na ten cmentarz, co dziełem żywiołu,
Gęsto roni łzy ciężkie o barwie popiołu…